หลินหรานไม่แคร์สายตาของผู้คนเหล่านั้น จิตใจของเขาจดจ่ออยู่กับกล่องเพียงแห่งเดียว
ณ บัดนั้น กล่องที่เคยนิ่งสนิทกลับสั่นสะเทือนขึ้นโดยไม่มีปี่มีข้อใด
ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างเข้าใจด้วยสันชาตญาณว่ากล่องต้องต่อต้านอีกแล้ว จึงถอยหลังไปอีกไม่กี่ก้าว แต่ใครจะคิดว่ากล่องก็เพียงสั่นสะเทือนแค่ครั้งเดียวเท่านั้น มิได้มีพลังต่อต้านอันมองไม่เห็นแบบที่เซี่ยงกวนเฮิงเคยเจอมาก่อนเลย
"กล่องนี่มันตอบสนองขึ้นมาจริงๆ เหรอ?"
"ไม่ใช่ว่าหลินหรานแห่งภาคใต้อันนี้จะสำเร็จจริงๆ งั้นสินะ"
"สวรรค์! ดูท่าจะมีความเป็นไปได้อย่างนั้นจริงๆ ด้วย ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเป็นหยุนเฟิง เซี่ยงเนียนเวย หรือแม้แต่เจ้าเซี่ยงกวนเฮิงที่ชอบพูดจาโอ้อวด ไม่ว่าจะอัดฉีดพลังธาตุลงไปเท่าใด ก็ไม่เคยทำให้กล่องนี้ตอบสนองเลย"
"ครั้งเดียวที่มันตอบสนอง ก็เพราะเซี่ยงกวนเฮิงพยายามบังคับเปิดมันเข้า ผลคือถูกกล่องปฏิเสธซะนั่น"
"ถ้าพูดตามนี้แล้วล่ะก็ คงสำเร็จจริงๆ แล้วมั้ง"
ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างมองไปด้วยแววตาที่คาดหวังยิ่งขึ้นไปอีก
ส่วนซ่างกวนเกิ่งที่แต่ก่อนไม่เอาใจใส่เลยแม้แต่นิด ก็รีบนั่งตัวตรงขึ้นทันที มองไปที่กล่องอย่างไม่อาจเชื่อสายตา แล้วกล่าวว่า "เป็นไปไม่ได้ ผ่านไปเพียงสิบนาทีก็มีปฏิกิริยาแล้วเหรอ?"
"ไม่จริง ต้องเป็นเพราะหลินหรานคนนี้ใช้วิชาอื่นใดสักอย่างแน่ๆ ไม่ว่าอย่างไรก็เปิดไม่ได้หรอก"