“ข้อนี้ง่ายนิดเดียว เป็นเพราะที่ข้าได้รับคือเคล็ดบังคับสายธารแห่งเฉียนหยวนฉบับสมบูรณ์นั่นเอง”
“ส่วนที่ว่าทำไมข้าถึงรู้ว่าใช้กระแสวนวายุฝึกฝนได้ ก็ไม่ยากเช่นกัน เพราะแท้จริงแล้วข้าได้วิชาควบคุมลมเฉียนหยวนมาจากบริเวณใกล้กระแสวนวายุเอง ในวันนั้นข้ายังมีวิธีไม่ถูกดูดกลืนเข้าไปด้วยซ้ำ ตอนนี้เป็นเพียงกระแสวนวายุลูกเดียวเท่านั้น จะไม่ง่ายได้อย่างไร”
หลินหรานคาดเดาไว้แล้วตั้งแต่แรกว่าพวกเขาจะต้องถามเช่นนี้ จึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เอ่ยตอบออกมาโดยตรง
คำพูดดังขึ้น ภายในหอผู้พันธุ์ว่านก็เงียบสนิทราวกับมีกาตกระดาน สีหน้าของทุกคนล้วนเปี่ยมด้วยความตื่นตะลึง สิ่งที่พวกพันธุ์ว่านกังวลที่สุดในใจก็มาถึงจริง ๆ
“แต่ท่านทั้งหลายไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าคิดว่าบ่อลมนั้นคงไม่ปรากฏขึ้นอีก แม้จะเกิดขึ้นอีก ข้าเชื่อว่าก็ไม่มีผู้ใดสามารถค้นเอาเคล็ดบังคับสายธารแห่งเฉียนหยวนได้อีก นอกจากพวกท่านแห่งพันธุ์ว่านเท่านั้น จึงไม่ต้องกังวลแต่อย่างใด”
หลินหรานเห็นสีหน้าของเหล่าผู้ที่อยู่ ณ ที่นี้เคร่งเครียดยิ่งนัก จึงอธิบายต่อ
“ถึงจะกล่าวเช่นนั้น แต่เคล็ดบังคับสายธารแห่งเฉียนหยวนนี้ยิ่งใหญ่นักต่อพวกเราพันธุ์ว่าน มิคิดว่าสิ่งที่สืบทอดกันมานับพันปีจะเป็นเพียงฉบับไม่สมบูรณ์ ย่อมทำให้รู้สึกเสียดายยิ่งนัก” ว่านจวิ้นเฮ่าถอนใจเบา ๆ กล่าว
เหล่าผู้อาวุโสพันธุ์ว่านทั้งหลายที่อยู่ ณ ที่นี้ต่างถอนใจหนัก แม้บางคนที่ใจอ่อนแอยิ่งกว่า ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา
แม้หลินหรานจะไม่รู้ว่าพวกเขาแสดงละครกันหรือไม่ แต่เมื่อเห็นเช่นนี้ในใจก็อึดอัดขึ้นมาไม่น้อย หากสิ่งที่ตระกูลของตนสืบทอดมานับพันปี แล้วถูกคนภายนอกบอกว่าเป็นของไม่สมบูรณ์ ต่อให้เป็นใครก็ตาม ในใจย่อมต้องไม่พอใจเป็นธรรมดา