"โอ๊ย หลับไปเกือบยี่สิบปีเต็ม คิดว่าภารกิจจะต้องใหญ่หลวงซักเท่าไร ไม่คิดว่าแค่ให้ข้าสังหารพวกเจ้าเด็กน้อยกลุ่มนี้เท่านั้น?"
"ช่างเถอะ เอาซะว่าเป็นการฝึกฝีมือก็แล้วกัน ใครอยากตายก่อนก็ออกมาเถอะ"
ณ ขณะนั้น จากถนนแห่งแดนเพลิงภูเขาเพลิง ชายหนุ่มรุ่นกระเป๋าได้ก้าวออกมา ดูท่าอายุไม่น่าเกินยี่สิบต้น ๆ แต่ผิวกายซีดขาวผิดธรรมชาติ เส้นผมก็ขาวโพลน ดวงตาแดงชาดทั้งสองส่องประกายระรื่นพิศวงราวปีศาจ
แม้เส้นผมขาวโพลนเช่นนั้น แต่ใบหน้ายังคงอ่อนเยาว์ และน้ำเสียงการพูดก็ยังเปี่ยมไปด้วยความอ่อนเยาว์
แต่ในที่นี้ไม่มีผู้ใดกล้าดูหมิ่นเขา เพราะสายอากาศมารแห่งภาพลวงตาที่แผ่ออกจากร่างเขาในตอนนี้น่าสะพรึงยิ่งกว่ามนุษย์มารผู้ใดที่พวกเขาเคยเผชิญมา
"ผู้นี้... ไม่ใช่เจ้าสำนักแห่งวิหารมารดำแห่งเมืองอวิ๋นเหอหรือ?" ไป๋อีโหรวตกใจสุดหัวใจ
"เจ้าสำนักงั้นรึ? เสียใจด้วย ข้ายังไม่มีคุณสมบัติถึงขั้นนั้น"
มนุษย์มารผมขาวยิ้มเยาะ แล้วแววตากลับเปล่งประกายฆาตขึ้นทันที มองไปยังไป๋อีโหรวกล่าวว่า "ดูเหมือนเจ้าจะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาคนกลุ่มนี้ งั้นก็เอาเจ้าเป็นตัวฝึกฝีมือก่อนเถอะ!"
จากนั้นมือใหญ่ของมนุษย์มารผมขาวก็ปรากฏเงาหมัดดำมหึมากลางอากาศ อำนาจน่าสะพรึงกลัวยิ่ง มิใช่หมัดมารดำที่มนุษย์มารทั่วไปเคยใช้เลย
ไป๋อีโหรวเห็นดังนั้น ร่างทั้งร่างจึงระเบิดเกราะพลังดวงดาราสีขาวขึ้นทันที จากนั้นดึงดาบยาวอ่อนละมุนออกจากเอว
ดาบยาวเมื่อปรากฏก็เปล่งแสงสีขาวเจิดจ้า แล้วกลายเป็นงูใหญ่สีขาวพุ่งเข้ากัดเงาหมัดดำนั้น