รื้น! ~
หอกยาวสีทองถูกสายฟ้าฟาดจนแตกกระจายไปต่อหน้าต่อตา และพลังตกค้างของสายฟ้ายังส่งชราผมขาวให้ถอยไปหลายก้าวอีกด้วย
"ไม่ดีแล้ว ข้าออกแรงเกินมือ!"
หลินหรานเห็นพลังตกค้างของสายฟ้าทำร้ายชราผู้ไร้การป้องกัน ก็ตกใจขึ้นทันที
คิดว่าชราผู้นี้คงจะโกรธ แต่ไม่คิดว่าชรากลับหัวเราะออกมาเสียงดัง
"ฮ่าฮ่าฮ่า! เยี่ยมยอดนัก!"
"ไม่คิดว่าเยาวชนคนหนึ่งจะมีพลังดวงดาราทรงพลังถึงเพียงนี้ แถมร่างสังข์สายฟ้าเจ็ดศักดิ์สิทธิ์นี้ก็ทรงพลังจริง วันนี้ข้าได้ทดลองด้วยตนเอง ที่เล่าลือมานั้นไม่เคยโกหกจริง ๆ!"
"หยุนเฟิง เจ้าแพ้ให้เขาก็เป็นเรื่องธรรมดา" ชราผู้นั้นกล่าวออกมาพลางหัวเราะ
ไม่เพียงเท่านั้น ชราอีกผู้หนึ่งและประมุขตระกูลอวิ๋น ต่างก็เห็นระดับพลังที่หลินหรานแสดงออกมา จึงพยักหน้าชื่นชม มิได้แม้แต่จะโกรธเกรี้ยวสักนิด
"เณรน้อยหลิน ขออภัยด้วย ข้าผู้เป็นประมุขอยู่ ณ ที่นี้ ขอขมาเจ้าก่อน ที่ลงมือทำร้ายแขกโดยพลัน ความผิดนี้เป็นของพวกเราจริง ๆ" ประมุขตระกูลอวิ๋นลุกขึ้น แล้วกล่าวกับหลินหราน
"ไม่เป็นไรไม่เป็นไร ข้าเข้าใจ"
หลินหรานกระจายเกราะพลังดวงดาราออกไป แล้วค้อมมือคำนับประมุขตระกูลอวิ๋น กล่าวไว้
นั่นก็เพราะหลินหรานเอาชนะบุตรชายคนโปรดของเขา แย่งชิงตำแหน่งชนะเลิศศึกใหญ่สังเวียนนักฝึกสัตว์มา ในฐานะบิดา ย่อมจะโกรธเกรี้ยวบ้าง การอยากทดสอบระดับพลังของหลินหรานก็เป็นเรื่องธรรมดา
"ข้าขอแนะนำสักเล็กน้อย ผู้ลงมือกับเจ้าเมื่อครู่นี้ คือองค์อาวุโสองค์ที่สองแห่งตระกูลอวิ๋นข้า หยุนลี่"