“พวกท่านตั้งใจจะเดินทางกลับภาคใต้ในวันพรุ่งนี้หรือ?” หลินหรานเอ่ยถาม
“ใช่แล้ว เช้าวันพรุ่งนี้จะออกเดินทางกลับ ออกมานานเป็นเวลาช้านานแล้ว ก็สมควรกลับเสียที ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังรีบกลับไปบอกข่าวดีแด่บิดาอยู่ แม้ไม่ได้ตำแหน่งชนะเลิศ แต่อันดับก็งดงามมิใช่เล่น ข้ามองเห็นรอยยิ้มของบิดาอยู่แล้ว” ซือถูเฟิงกล่าวด้วยความตื่นเต้น
“กลับแต่เช้าก็ได้ลงมือบำเพ็ญฝึกฝนเร็วขึ้น เป็นนักฝึกสัตว์เก้าดาวให้เร็ววันเร็วค่ำ” ซูเสี่ยวตอบ
“เช่นนั้นหรือ งั้นข้าคงไม่ได้เดินทางกลับไปด้วยกับพวกท่าน ข้าได้รับเชิญจากท่านหยุน กำลังเตรียมเดินทางไปยังภาคตะวันตกสักครั้ง” หลินหรานอธิบาย
“ไม่กลับด้วยกันหรือ น่าเสียดายจริง ๆ ข้ายังคิดจะอาศัยบุญของท่านสักหน่อย ได้อวดโฉมในความรู้สึกที่ถูกคนนับหมื่นแห่กลุ้มเฝ้ายกใหญ่ ฮ่า ๆ!” ซือถูเฟิงหัวเราะ
“ข้าไม่ชอบความครึกครื้นนัก ถ้ากลับตอนนี้ย่อมถูกพวกเขายกพาไปแน่นอน ข้าจะรอจนกระแสสงบลงก่อน แล้วค่อยกลับเสีย” หลินหรานกล่าวด้วยรอยยิ้มขื่น
“ก็ได้ งั้นเราจะจากกัน ณ ที่นี้ รีบกลับถึงเมืองเสวียนจงด้วยนะ” ซูเสี่ยวกล่าวกับหลินหราน
“ท่านหลินประสงค์จะเสด็จไปภาคตะวันตก ไม่ทราบว่าข้าขอตามไปด้วยได้หรือไม่?” เมิ่งจื้อซานเอ่ยขึ้นทันใด
“เจ้าก็อยากไปด้วยหรือ?” หลินหรานสะดุ้งเล็กน้อยแล้วกล่าว
“ใช่แล้ว โลกใบนี้กว้างใหญ่นัก ข้าอยากออกไปเห็นโลก เหตุผลนี้เพียงพอแล้วใช่หรือไม่” เมิ่งจื้อซานยิ้มแล้วกล่าว