"ฮึ้ม!"
เมื่อเห็นเงากระบี่มิ่งอ๋องพุ่งตรงไปยังหลินหราน สัตว์อสูรดอกกุหลาบก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
ชุดเกราะสีเงินสว่างวาบขึ้นทั่วร่าง ผ้าคลุมสีแดงปรากฏขึ้นเบื้องหลัง กลีบดอกไม้นับไม่ถ้วนลอยมาจากที่ใดไม่รู้ ก่อตัวเป็นมงกุฎ ร่วงลงบนศีรษะของสัตว์อสูรดอกกุหลาบอย่างมั่นคง แส้เถาหนามในมือแปรสภาพเป็นกระบี่เรียวบางที่เปล่งแสงสีแดงในทันใด
ถัดมา ร่างก็วูบไหว ปรากฏตัวตรงหน้าหลินหราน ชูกระบี่ขึ้น ฟันลงอย่างแรง เป่าเงากระบี่วิชามิ่งอ๋องนั้นกระเด็นออกไป ปักอยู่บนก้อนหินด้านข้าง
เมื่อครู่เพราะระยะทางไกล ประกอบกับสัตว์อสูรดอกกุหลาบกดพลังเอาไว้ บัดนี้เห็นมู่หรงเหยียนยังกล้าลงมือทำร้ายหลินหราน ก็อดไม่ได้อีกต่อไป จึงระเบิดพลังของสัตว์อสูรระดับเทพเซียนยุคโบราณออกมาทันที ทำให้มู่หรงเหยียนหวาดหวั่นขึ้นมาในทันที
"เหตุใดจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้" ในเวลานี้มู่หรงเหยียนสีหน้าซีดเซียว ไม่มีความเย่อหยิ่งเมื่อครู่หลงเหลืออีกต่อไป
"เมื่อครู่ที่เจ้าเจรจากัน คิดจะฆ่าเขาทันทีเลยหรือ?" สัตว์อสูรดอกกุหลาบไม่สนใจมู่หรงเหยียน หันไปพูดกับหลินหราน
"ฆ่าเถอะ ปล่อยไว้ก็ไร้ความหมาย" หลินหรานเรียกพวกมันออกมา ก็เพื่อกำจัดมู่หรงเหยียนให้สิ้นซาก จะปล่อยเขารอดไปได้อย่างไร
สัตว์อสูรดอกกุหลาบไม่ตอบ เพียงพยักหน้าอย่างเงียบๆ
"ฮึ้ม! อย่างไรเสียข้าก็เป็นจอมสยาม พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินความเป็นความตายของข้า?" มู่หรงเหยียนแม้จะหวาดระแวงอยู่บ้าง แต่ถูกอีกฝ่ายมองเป็นเพียงสิ่งไร้ค่า ก็ยังรู้สึกถึงความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง