"นับตั้งแต่ที่แยกกันในอาณาจักรลับภาคใต้ ไม่คิดว่าสหายหลินจะเติบโตมาถึงเพียงนี้ น่าทึ่งจริงๆ" ท่านจินเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
"โชคช่วยล้วนๆ ครับ" หลินหรานตอบกลับอย่างสุภาพ ขณะที่คิ้วขมวดเล็กน้อย พูดว่า "ข้าคิดว่าท่านทั้งสองคงไม่ได้มาหาข้าเพื่อพูดคุยเล่นๆ กระมัง"
เพราะที่นี่เป็นเพียงซอยเล็กๆ นอกสนามประลองเมืองเซิ่งหยาง หากพวกเขาต้องการพบหลินหรานจริงๆ คงเชิญเข้าไปในห้องตั้งแต่แรกแล้ว ไม่จำเป็นต้องเลือกที่ที่ไม่มีผู้คน
"สหายหลินคงมีของวิญญาณเทพชั้นดีติดตัวอยู่ชิ้นหนึ่งสินะ ถึงกันวิชาลับโบราณได้ เชิญให้พวกเราดูสักหน่อยได้หรือไม่?"
ท่านจินไม่พูดจาอ้อมค้อมอีกต่อไป ตรงไปตรงมาถามทันที
"นั่นเป็นความลับของข้า" หลินหรานยิ้มบางๆ ปฏิเสธอย่างสุภาพ
ท่านจินและท่านผู้ทรงเกียรติเสื้อคลุมดำไม่ได้โกรธเมื่อได้ยินคำพูดของหลินหราน กลับเหมือนยืนยันในบางสิ่ง
"ไม่ทราบว่าคืนสองสามวันก่อน สหายหลินออกมาเดินเล่นที่ถนนเมืองอวิ๋นเหอบ้างหรือไม่?" ท่านจินยิ้มถาม
"มีครับ" ตอนนี้หลินหรานฟังออกแล้วว่าทั้งสองอยากถามอะไร
เขารู้สึกผ่อนคลายลงทันที ตราบใดที่ไม่ใช่เพราะคิดอยากได้ของวิญญาณเทพของเขา ก็ไม่มีภัยอะไร
"ดูท่า คนมารเก้าดาวเมื่อสองสามวันก่อน คงเป็นฝีมือเจ้าที่ลงมือฆ่ามันสินะ"
ท่านผู้ทรงเกียรติเสื้อคลุมดำที่เงียบมาตลอด จู่ๆ ก็ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว เข้าไปใกล้หลินหราน