ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามกว่า สัตว์กินฝันแดนนรกข้างกายหลินหรานก็เปล่งเสียงคำรามต่ำอันเต็มไปด้วยความระแวงขึ้นโดยฉับพลัน
"มาถึงซะที การประมือนี้ข้ารอคอยมานานแล้ว"
เมื่อเห็นสัตว์กินฝันแดนนรกแสดงท่าทีเช่นนี้ หลินหรานไม่จำเป็นต้องใคร่ครวญมาก เขารู้ทันทีว่าเยี่ยฮั่นจำต้องปรากฏกายแล้ว มิฉะนั้นสัตว์อสูรตนอื่นย่อมไม่มีทางทำให้สัตว์กินฝันแดนนรกระแวงถึงเพียงนี้
"สัตว์กินฝันของท่านหลินช่างเป็นสิ่งที่น่าทึ่งนัก มิคิดคิดว่าแม้ข้าจะบังกลิ่นอายได้อย่างสมบูรณ์แบบเพียงไร ก็ยังถูกตรวจพบ"
เยี่ยฮั่นมิได้โอ้เอ้อยู่เลย เมื่อถูกหลินหรานตรวจพบ เขาก็ก้าวออกมาจากพุ่มหญ้าเบื้องหน้าทันที
สัตว์กินฝันแดนนรกของหลินหรานโดยธรรมชาติมีประสาทสัมผัสดมกลิ่นอันแหลมคมยิ่ง สามารถสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตจากระยะไกล ทั้งนี้ก็ต้องขอบคุณการฝึกฝนอันต่อเนื่องภายในมิติระบบ นับได้ว่าเป็นการกลายพันธุ์เล็ก ๆ อย่างหนึ่ง
แน่นอน หากเทียบความสามารถด้านการดมกลิ่นแล้ว หมาจันทรามายายังเหนือกว่า แต่น่าเสียดายที่ร่างของมันใหญ่โตเกินไป เมื่ออัญเชิญออกมาย่อมดึงดูดสัตว์อสูรจำนวนมากทันที มิอาจใช้ได้คล่องเท่าสัตว์กินฝันแดนนรก
นี่คือเหตุผลที่หลินหรานยังคงอัญเชิญสัตว์กินฝันแดนนรกมาโดยตลอด
"ดังที่คิด ท่านเยี่ยมิใช่หรือ มองดูเช่นนี้แล้ว วานรู่ฟานกับเซี่ยงเนียนเวยคงถูกเจ้าคัดออกไปแล้วสินะ" หลินหรานกล่าวกับเยี่ยฮั่น
เยี่ยฮั่นยิ้มพยักหน้า โดยไม่รู้สึกตัวก็ได้เคลื่อนเข้าใกล้หลินหรานขึ้นเรื่อย ๆ