เมื่อหลินหรานกลับมาถึงคฤหาสน์อีกครั้ง ก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าเกือบสี่ทุ่มแล้น
เนื่องจากทุกคนต้องเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันในวันพรุ่งนี้ ภายนอกจึงแทบไม่มีใครอยู่แล้ว หลินหรานจึงรีบก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ทันที
เพียงดันประตูคฤหาสน์ภาคใต้เปิดออก ก็เห็นซูเสี่ยว ซือถูเฟิง และเหยาอวี้เฉิงนั่งอยู่ในห้องโถงชั้นหนึ่ง กำลังพูดคุยเรื่องส่วนตัวกันอยู่
"เป็นอย่างไรบ้าง ได้หินซิงหยวนมาหรือไม่" ซูเสี่ยวเห็นหลินหรานกลับมาก็รีบถามขึ้น
"วางใจเถิด หลังจากข้าพูดคุยกับหยุนเฟิงแล้ว เขายินยอมให้หินซิงหยวนก้อนหนึ่งแก่ข้า ปริมาณนั้นมากพอจะสร้างห้องบำเพ็ญได้ถึงสองห้อง เพียงพอสำหรับฝึกฝนเมื่อกลับไปภายหน้า"
"แถมต่อไปยังจะส่งของให้พวกเราเรื่อยไป โดยรวมก็คือหินซิงหยวนนั้นพวกเราไม่มีวันขาดแล้ว" หลินหรานยิ้มแล้วกล่าว
เมื่อได้ยินคำของหลินหราน ซือถูเฟิงกับซูเสี่ยวต่างตื่นเต้นขึ้นมาทันที
"อือ? แล้วเมิ่งจื้อซานล่ะ ยังไม่กลับมาอีกหรือ"
หลินหรานมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นร่องรอยของเมิ่งจื้อซาน จึงรีบถามต่อ
"เอ๊ะ กลับมาแล้วแหละ เพียงแต่ตอนกลับมาสีหน้าดูไม่ค่อยดี ท่าทางว่าไม่พอใจอะไรสักอย่าง"
"เห็นท่านั้นแล้วพวกเราก็ไม่กล้าเอ่ยปากถามละเอียด เกรงว่านางอาจเจอเรื่องยุ่งยากสักอย่าง"
"ตอนนี้นางกลับเข้าห้องไปพักผ่อนแล้ว คงต้องรอพรุ่งนี้ค่อยถามให้ชัดเจน" ซือถูเฟิงรีบกล่าว
"มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ" หลินหรานขมิ้นใจเล็กน้อย คิ้วทันทีที่ขมวดมุ่น