แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น กลับทำให้หลิงเฟิงทั้งร่างอึ้งงันไป
เพราะท้องนรกของสัตว์กินฝันนรกที่ไหม้เกรียมตอนนี้กลับฟื้นฟูขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ขณะเดียวกันทั่วร่างยังเปล่งแสงสีครามเป็นระยะ ๆ เพียงชั่ววูบเดียว ท้องที่ไหม้เกรียมก็ฟื้นคืนสภาพเดิมทันที
“เป็นไปไม่ได้ ความสามารถในการฟื้นฟูจะน่าสะพรึงถึงเพียงนี้ได้ไง” หลิงเฟิงแทบไม่เชื่อในสายตาตนเอง
ไม่ใช่เพียงหลิงเฟิงเท่านั้น ผู้ชมทั้งสนามก็มีแต่ความตื่นตะลึงเต็มหน้า
เวลานั้น ในห้องหนึ่งของสำนักประลองเซิ่งหยาง
ชายห้าคนที่ประกบด้วยสง่าราศีไม่ธรรมดากำลังนั่งอยู่ ร่องรอยพลังบนตัวแต่ละคนล้วนทรงพลังยิ่ง ต่างจ้องมองจอแสดงภาพในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“แสงสีคราม? ไม่จริงหรอกนี่ เป็นร่างอมตะกระมัง?” ชายคลุมชุดดำเอ่ยด้วยความตื่นตะลึง
“คงจะใช่แล้วมั้ง เพียงแต่จับใจความไม่ได้จริง ๆ ว่าเหตุใดสัตว์กินฝันจึงมีพลังเช่นนี้? มันมิใช่สกิลพรสวรรค์ของราชาหมีนรกหรือ?” ชายผมทองอยู่ข้าง ๆ ก็ตื่นตะลึงไม่ต่างกัน
“ตามการสรุปของเรา คงเป็นการกลายพันธุ์ ยังจำราชาหมีนรกตัวนั้นในเทือกเขาชิงหยุนเมื่อหลายวันก่อนได้หรือไม่ เราเดาว่าสัตว์กินฝันตัวนี้อาจได้รับโอกาสแห่งชะตาของมันมา” ผู้เฒ่าผมเทาอีกคนในที่นั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำลึก
คำพูดของท่านผู้เฒ่าดังขึ้น ชายอีกสี่คนรีบหันไปมองทันที ไม่กล้าประมาท
“กลับมีเรื่องเช่นนี้อีก ช่างเป็นข่าวแปลกประหลาดนักหนา” ชายคลุมชุดดำขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหันไปมองหลินหรานที่กำลังควบคุมสัตว์กินฝันอยู่ในจอแสดงภาพ