ส่วนลูกค้าที่มาเยี่ยมชมชั้นสองนั้นก็เป็นหน้าที่ของตัวแทนเจ้าของร้านอีกคนหนึ่งที่หลินหรานตั้งไว้ คอยให้บริการอย่างดีไม่แพ้กัน
ส่วนหลินหรานนั้นไม่เคยโผล่หน้าให้ใครเห็น หมกตัวอยู่ที่ชั้นห้าบำเพ็ญเพียรเงียบ ๆ
แต่ไม่ใช่การบำเพ็ญอย่างลึกซึ้ง เพราะเมื่อครู่หลินหรานฟื้นขึ้นมาครั้งหนึ่ง ตอนรู้สึกได้ว่าข้างล่างมีแขกมากมายก็รีบยกเลิกวิชาคืนสู่สามัญทันที เหลือเพียงเดินวิชาญาณทิพย์อย่างช้า ๆ
เพราะแขกมากมายขนาดนี้ แถมยังมีคนระดับพลังไม่น้อย หากหลินหรานปลดปล่อยวิชาคืนสู่สามัญออกมา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะดึงดูดสายตาคนเหล่านี้แน่นอน ถึงตอนนั้นจะมีเรื่องยุ่งยาก
แต่หลังจากหลินหรานฟื้นขึ้นมา ก็ไม่ได้รีบลงไปต้อนรับแขกอะไร กลับซุ่มสังเกตตัวแทนทั้งสามตนในความคิด เห็นว่าไม่จำเป็นต้องใช้ตนจริง ๆ หลินหรานก็เข้าสู่สภาวะบำเพ็ญต่อไป
ต้องบอกว่าร้านค้าในตอนนี้ แม้ขาดหลินหรานไปก็ยังดำเนินการได้ตามปกติ นอกจากจะมีคนสำคัญเป็นพิเศษมาถึงร้าน โดยทั่วไปหลินหรานไม่จำเป็นต้องออกหน้าเลยด้วยซ้ำ
หลินหรานจึงไม่สนใจอะไรอีก มุ่งหน้าเข้าสู่การบำเพ็ญต่อไป
บำเพ็ญจนใกล้เที่ยงก็หยุดพัก แล้วตรงเข้าไปในแดนมรดกแห่งเหวลึกสายฟ้า บำเพ็ญกายาเสียงอสนีบาตทั้งเจ็ด
......
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อหลินหรานออกจากเหวลึกสายฟ้า ก็เป็นเวลาโพล้เพล้แล้ว
ข้างล่างยังมีแขกหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ไม่มากเท่าตอนเช้า เหลือเพียงสามสี่คนเท่านั้น