คนรอบข้างเมื่อเห็นพี่น้องตระกูลอู่ล่าถอยไปแล้ว ก็ไม่ได้พำนักอยู่ต่อ ทุกคนกลับเข้าห้องของตนเองจนหมด แล้วก็ไม่ออกมาอีก
"ดูท่าข้ามารบกวนความชื่นบันของน้องหลินเสียแล้วกระมัง?" เมิ่งเทียนหันไปมองหลินหรานแล้วยิ้ม
"ไม่หรอก ตัวข้าเองก็มาที่นี่ไม่เหมาะสมอยู่แล้ว ที่พวกเขาไม่พอใจก็เรื่องธรรมดา" หลินหรานเอ่ยเยาะตัวเอง
"โธ่เอ๊ย เจ้าก็แสร้งเก่งเหลือเกิน ข้ากล้ารับประกันว่าบนชั้นนี้คงไม่มีใครเก่งกว่าเจ้าอีกแล้ว" เมิ่งจื้อซานยิ้มบางพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเลียน
"ไหนบอกหน่อยซิ! ท่านหลิน คุณหนูเมิ่ง ทำไมพวกเจ้าถึงรู้จักกัน?"
ซือถูเฟิงกับซูเสี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ เห็นหลินหรานกับบิดาลูกสาวตระกูลเมิ่งสนิทสัมพันธ์กันเช่นนี้ ต่างพรึกเป็นอย่างยิ่ง
ไม่ใช่เมื่อหลายวันก่อนเพิ่งทะเลาะกันเรื่องการประมูลมาหรือ? ทำไมตอนนี้กลายเป็นมิตรสนิทกันเสียได้?
"อ๋อ… เรื่องมันเป็นมาแบบนี้นะ"
หลินหรานไม่ได้ปิดบังอะไรมาก จึงเล่าเรื่องที่ได้พบเมิ่งจื้อซานในเทือกเขาชิงหยุนให้ซือถูเฟิงกับซูเสี่ยวฟังทันที
ทั้งสองฟังจบแล้วต่างหันไปมองหลินหรานพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย สีหน้าแปลกประหลาดยิ่งนัก ราวกับจะบอกว่า "เก่งนี่! ไม่คิดว่าจะได้เห็นฉากวีรบุรุษช่วยนางแบบนี้ ยอมจริง ๆ!"
"งั้นข้าขอไม่พำนักนาน ข้างล่างยังมีมิตรคุ้นเคยอีกไม่กี่คน ข้าลงไปก่อนแล้วกัน"
เห็นทุกคนคุยกันอย่างมีความสุข เมิ่งเทียนจึงไม่พำนักต่อ ก้าวเข้าลิฟต์ไปเยี่ยมเยียนมิตรที่ชั้นล่างทันที