“เร็วอย่างนี้เชียวเหรอ คลังสมบัติของตระกูลหว่านข้ายิ่งใหญ่มากนะ หนูน้อยหลินคัดเลือกเสร็จแล้วจริงหรือ?”
หว่านจวิ้นเฮ่าที่กำลังพูดคุยกับผู้อาวุโสผู้เฝ้าประตูอย่างครึกครื้น ต่างต้องตกใจสุดหัวเมื่อเห็นหลินหรานเดินออกมา
แต่เดิมทีคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสักระยะ หว่านจวิ้นเฮ่าถึงกับตัดสินใจว่าจะไปสำรวจการสั่นไหวของสายลมที่ว่ากันลักษณะนี้เสียก่อน แต่ไม่คาดคิดว่าหลินหรานจะออกมาเร็วเช่นนี้
“คัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว คลังสมบัติหลายพันปีของตระกูลหว่านเจ้าใหญ่โตเกินคาด ดูให้ครบทุกชิ้นเป็นไปไม่ได้เลย ข้าจึงแค่เลือกดูตามสบาย แล้วเลือกไว้สามชิ้น”
หลินหรานพูดจบ ก็หยิบสมบัติทั้งสามชิ้นที่เพิ่งคัดเลือกมาออกมา
“ชิ้นแรกคือไข่สัตว์อสูรตระกูลมังกรขั้นเก้านี้ ชิ้นต่อมาคือผลึกหินสองก้อนในกล่องหยก และชิ้นสุดท้ายก็คือกำไลข้อมือนี่”
เมื่อเห็นสองชิ้นแรก หว่านจวิ้นเฮ่ากลับไม่ใส่ใจนัก สิ่งเหล่านี้แม้จะล้ำค่า แต่สำหรับตระกูลหว่านแล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร มอบให้หลินหรานไปก็ไม่มีปัญหาใด
แต่เมื่อมองไปที่กำไลข้อมือชิ้นสุดท้าย หว่านจวิ้นเฮ่ากลับแสดงสีหน้าตกตะลึง แม้แต่ผู้อาวุโสผู้เฝ้าประตูที่อยู่ข้าง ๆ ก็เช่นกัน ทั้งสองจ้องมองหลินหรานอย่างอัศจรรย์ใจ
มิใช่เพราะสิ่งนี้ล้ำค่าเพียงใด หากแต่เพราะมันอันตรายยิ่ง จึงเป็นห่วงว่าหากหลินหรานพาไป อาจก่อเรื่องราวที่ไม่จำเป็นขึ้น
“หนูน้อยหลิน มิใช่ว่าข้าขี้เหนียวไม่อยากให้กำไลข้อมือนี้แก่เจ้า หากแต่เจ้าคงสัมผัสได้เองว่าบนกำไลนี้มีพลังธาตุพิษอันทรงพลังมหาศาล ยังไม่ห่วงหรือว่าพลังนั้นจะรั่วไหลออกไป?” หว่านจวิ้นเฮ่าเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย