แต่ทว่าสภาพของหลินหรานกลับไม่ค่อยดีนัก
ในขณะที่หญิงสาวพ่นเลือดออกมา หลินหรานก็พ่นเลือดออกมาเป็นกำใหญ่เช่นกัน
จากนั้นก็ไร้เรี่ยวแรงทรุดลงกับพื้น ร่างกายอ่อนแออย่างที่สุด ไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย
หากไม่แน่ใจว่าตนเองยังเป็นนักฝึกสัตว์ หลินหรานก็คงคิดว่าตนเองกลับกลายเป็นคนไร้ค่าเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง
แต่โชคยังดีที่ระดับพลังยังคงอยู่ เพียงแต่หมดแรงไปชั่วขณะเท่านั้น
นี่ก็เป็นครั้งที่อ่อนแอที่สุดของหลินหรานในเวลาอันยาวนานนี้ ไม่เพียงแต่พลังดวงดาราจะถูกดูดจนหมดสิ้น สิ่งที่น่ากลัวคือความรู้สึกเหนื่อยหน่ายทั้งกายและใจ
“นางฟื้นแล้วหรือยัง?” หลินหรานไม่มีแรงแม้แต่จะเงยหน้ามอง จึงเอ่ยถามสัตว์อสูรดอกกุหลาบที่อยู่ข้างกาย
“ยังเลย” สัตว์อสูรดอกกุหลาบส่ายหน้า
“หา? แบบนี้ยังไม่ฟื้นอีกหรือ? หรือว่ายังมีจุดชีพจรที่ยังทะลวงไม่สำเร็จ?”
“เป็นไปไม่ได้” หลินหรานตกใจเล็กน้อย พลางเอ่ยด้วยความสิ้นหวัง
“วางใจเถอะ ถึงแม้จะยังไม่ฟื้น แต่ก็ไม่มีอันตรายแล้ว เพียงแต่ว่านอนหลับเป็นเวลานาน ชั่วขณะคงฟื้นไม่ขึ้น คาดว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงก็น่าจะฟื้นได้” เฟิ่งอัคนีเพลิงโชติเอ่ยกับหลินหราน
“เช่นนั้นก็ดี” เมื่อหลินหรานได้ยินก็โล่งอกเป็นอย่างมาก แล้วเอ่ยว่า “ข้าก็ทำภารกิจสำเร็จแล้ว แก่นเลือดของข้าเล่า?”
“รอเดี๋ยว!” เฟิ่งอัคนีเพลิงโชติไม่รีรอ ร่างพลันหายไป กลับสู่สระลาวา