“ไม่คิดเลยว่าวิชาผนึกของคัมภีร์แสงวิญญาณศักดิ์สิทธิ์จะทรงพลังถึงเพียงนี้ เอาละ งั้นก็หมดข้อสงสัยแล้ว”
“แต่ข้ายังมีข้อสงสัยอีกประการ ทำไมท่านประมุขตระกูลหยุนถึงทราบเรื่องนี้ได้ชัดเจนเช่นนี้ เหตุใดจึงมีผู้ได้เห็นเหตุการณ์ด้วยตาตัวเองในครั้งนั้น?”
ข้อนี้คือข้อสงสัยที่ใหญ่ที่สุดในใจของหลินหรานในตอนนี้ ท้ายที่สุดแล้วร่องรอยการเคลื่อนไหวของจื่อจุนแห่งตระกูลหยุนนั้นไล่ตามไม่ทันโดยสิ้นเชิง เกิดอุบัติเหตุขึ้นในภาคใต้ แต่คนของตระกูลหยุนที่อยู่ห่างไกลในภาคตะวันตกจะทราบได้อย่างไรว่าชัดเจนถึงเพียงนี้
“เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว ภายในที่ลับของตระกูลหยุนข้าพเจ้า มีกระจกสีทองอยู่หนึ่งบาน นามว่ากระจกแสงทอง นับเป็นของวิญญาณเทพที่ทรงพลังที่สุดของจื่อจุนแห่งตระกูลหยุน และเป็นของวิญญาณเทพที่สมบูรณ์ นอกจากอำนาจที่ทรงพลังยิ่งแล้ว ยังมีความสามารถพิเศษอีกประการ”
“นั่นก็คือกระจกแสงทองบานนี้มีการยอมรับเจ้าของ ตลอดร้อยปีที่ผ่านมามีเจ้าของเพียงผู้เดียวคือจื่อจุนแห่งตระกูลหยุน เมื่อยอมรับเจ้าของแล้ว กระจกแสงทองจะเชื่อมโยงกันกับจื่อจุนแห่งตระกูลหยุน ด้วยเหตุนี้ ครั้นจื่อจุนแห่งตระกูลหยุนออกเดินทางไปท่องเที่ยวดาวทะเลคราม จึงฝากกระจกแสงทองไว้ในที่ลับของตระกูลหยุน เพื่อใช้สื่อสารติดต่อกัน”
“และพวกเราจะได้ทราบว่าจื่อจุนแห่งตระกูลหยุนประสบอุบัติเหตุในภาคใต้ ก็เพราะกระจกแสงทองบานนี้ ได้ส่งความจริงทุกประการกลับมา”
“ด้วยเหตุนี้ ตระกูลหยุนข้าพเจ้าจึงได้เห็นภาพเหตุการณ์นั้น และนับแต่จื่อจุนแห่งตระกูลหยุนสิ้นชีพลง กระจกแสงทองบานนั้นก็หมดฤทธิ์สิ้นเชิง ตลอดร้อยปีที่ผ่านมาตระกูลหยุนข้าพเจ้าก็มีผู้พยายามขอเป็นเจ้าของมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่น่าเสียดายที่กระจกแสงทองบานนั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ อีกเลย”