ไม่เรียกว่าแฟนเก่า เพราะทั้งสองคนเป็นเพียงแค่คู่ที่ถูกแนะนำให้รู้จักกันเท่านั้น
ทำความรู้จักกันแบบผิวเผิน กินข้าวด้วยกันสามมื้อ ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย
สถานการณ์ตอนนั้นคือ ในช่วงครึ่งปีหลังที่เธอย้ายมาประจำที่โรงพยาบาลในสังกัด ลุงเห็นว่าเธอทำงานมั่นคงแล้ว เลยเสนอว่าจะหาคู่แนะนำให้เธอรู้จัก
ในช่วงที่กำลังก้าวหน้าในอาชีพ เธอไม่ค่อยสนใจเรื่องความรักความใคร่เท่าไหร่
แต่พอคิดอีกที ฉวี่เยี่ยนโจวอายุ 35 ปีแล้ว เธอยังโสดอยู่ พี่ชายก็เลยไม่ยอมมีความรักสักที
รู้สึกผิดต่อฉวี่เยี่ยนโจวมาก
บวกกับที่ลุงบอกว่า คู่ที่อยากแนะนำให้เธอรู้จัก คือหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจคนใหม่ที่จะมาร่วมงานที่โรงพยาบาล ซ่งถิงซี
เป็นศิษย์เก่าฮาร์วาร์ดเหมือนกัน เธอรู้จักซ่งถิงซี
คนคนนั้นเก่งมาก
สมควรคู่ควรกับเธอจริง ๆ!
ดังนั้นเธอเลยตอบตกลง
ผลปรากฏว่า...ไม่คิดว่า จะลงเอยด้วยความเข้าใจผิดครั้งใหญ่!
อีกฝ่ายมีคู่สมรสลับ
และอยู่โรงพยาบาลเดียวกันกับเธอด้วย!
เรื่องน่าอายขนาดนี้ เธอคิดว่า อย่าไปสร้างความเข้าใจผิดให้อีกฝ่ายเลย
รีบไปหาคู่ใหม่ดีกว่า...
แล้วเธอก็ได้ไปพบกับเวินเฉา
ไม่คิดว่า เวินเฉาคนนี้ก็ห่วยแตกไม่แพ้กัน!
ถ้าไม่ใช่เพื่อแก้ข่าวลือในโรงพยาบาลที่ว่า "เธอแอบรักหัวหน้าแผนกซ่ง"
ผู้ชายคนนี้ เธอไม่อยากมองด้วยซ้ำ
ฝืนทนกินข้าวสามมื้อ ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก
ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกลับมาหาเธออีกหมายความว่ายังไง
กดเบอร์โทรศัพท์เข้าแบล็กลิสต์ ฉวี่ซานหรงพยักหน้าขอบคุณเสี่ยวหลิน "ขอบใจนะเสี่ยวหลิน รู้แล้ว"
ในโทรศัพท์ยังมีสายที่ไม่ได้รับจากฉวี่เยี่ยนโจวอีกหนึ่งสาย
ฉวี่ซานหรงรีบโทรกลับ
"พี่! พี่กลับมาแล้วเหรอ?"
"อืม" เสียงหัวเราะเบา ๆ ปลายสาย ฟังดูไม่ยากที่จะรู้ว่ามีความเอ็นดู "คุณหมอฉวี่ของเราวันนี้เลิกงานแล้วเหรอ?"
"อืม กำลังเดินออกไปอยู่"
"อย่าไปที่ลานจอดรถ" ฉวี่เยี่ยนโจวพูด "ฉันรออยู่ฝั่งตรงข้ามถนนประตูใต้"
เดาไว้แล้ว
ลิฟต์มาพอดี บนกระจก ฉวี่ซานหรงเห็นมุมปากของตัวเองที่กำลังยกขึ้น "สามนาที! รอฉันด้วย!"
"ช้าหน่อย อย่าวิ่ง"
-
"...คุณหมอฉวี่"
เพิ่งจะออกจากประตูโรงพยาบาล เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้าง ๆ
ฉวี่ซานหรงหันกลับไป
เห็นเวินเฉาที่ยืนอยู่ข้างหลัง
...ยังไม่ไปอีก?
คนนี้นี่มันกาวไปไหนมาเนี่ย?
เห็นว่าการคุยกับพี่ชายถูกรบกวน ฉวี่ซานหรงขมวดคิ้ว ถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "คุณเวิน มีอะไรกับฉันเหรอ?"
"อยากคุยกับคุณหน่อย สะดวกไหม?"
"ไม่สะดวก" มองเขาอย่างเฉยเมย ฉวี่ซานหรงพูด "ฉันคิดว่าเราได้พูดกันชัดเจนแล้ว ฉันไม่พอใจในตัวคุณ เลยไม่อยากคบต่อ"
"เป็นเพราะน้องสาวฉันเหรอ?"
เวินเฉาพูด "ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายใจเรื่องนี้ ต่อไปฉันจะไม่ให้เธอมาปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีก..."
ไม่อยากฟังให้จบ
ฉวี่ซานหรงหันข้างเตรียมจะเดินออกไป
ผลปรากฏว่า เวินเฉาที่ตอนแรกออกจะสุภาพเรียบร้อยในช่วงที่คบหากัน ครั้งนี้กลับไล่ตามตื๊อไม่ยอมปล่อย
"คุณหมอฉวี่ เราเหมาะสมกันมากจริง ๆ นะ ถ้าคุณยังไม่มีคู่ใหม่ ฉันว่าเราลองคบกันดูอีกสักครั้งได้นะ"
ถ้าพี่ชายรู้เรื่องที่เธอไปหาคู่คงไม่พอใจ
ไม่อยากให้ฉวี่เยี่ยนโจวเห็นเวินเฉา
ฉวี่ซานหรงจำใจต้องหยุดอีกครั้ง "คุณเวิน"
ไวแชตดังติดกันสามครั้ง
คิดว่าเป็นฉวี่เยี่ยนโจวที่เร่งให้เธอกดโทรศัพท์ลง ปลดล็อกหน้าจอ
ไม่ใช่ฉวี่เยี่ยนโจว คนที่ส่งข้อความมาคือซานเหลียงโชว์อี้
ซานเหลียงโชว์อี้: [ภาพ]
ซานเหลียงโชว์อี้: [ภาพ]
ซานเหลียงโชว์อี้: [ขอโทษนะ เพิ่งเลิกงาน]
"หรือว่า เราไปนั่งที่ร้านกาแฟหน้าประตูด้วยกันสักหน่อยดีไหม?" เวินเฉาพูดไม่หยุดอยู่ข้างหู "หรือคุณจะกำหนดเวลามา ฉันจะมาหาคุณเอง?"
เคยเห็นกับตาว่าน้องสาวของเวินเฉาที่มีนิสัยหัวรั้นเวลารักคือคลั่งรักขนาดไหน
กลัวว่าคนในครอบครัวนี้จะมีพันธุกรรมที่ไม่ปกติ ฉวี่ซานหรงคิดอะไรบางอย่างได้
มองไปที่เวินเฉา "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?"
เวินเฉาชะงักไปครู่หนึ่ง พูดซ้ำ "เราไปนั่งที่ร้านกาแฟหน้าประตูด้วยกันสักหน่อยดีไหม..."
"ประโยคก่อนหน้านั้น" ฉวี่ซานหรงขัดขึ้น
เวินเฉาหยุดไป "ฉันพูดว่า คุณหมอฉวี่ ถ้าคุณยังไม่มีคู่ใหม่ เราลองคบกันดูอีกสักครั้ง ให้โอกาสฉันหน่อย"
"คุณคิดว่าฉันเหมือนคุณที่ไม่มีใครเอาเหรอ?"
ฉวี่ซานหรงยิ้มอย่างอ่อนโยน โบกโทรศัพท์ในมือ "มีคนใหม่แล้ว"
"ฉันไม่เชื่อ" เวินเฉายืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าแย่มาก
งานหมอค่อนข้างยุ่ง ทั้งคู่คบกันมากว่าหนึ่งเดือน ได้กินข้าวด้วยกันแค่สามมื้อ
นี่แค่ครึ่งเดือนเอง
คนใหม่?
เวินเฉาไม่เชื่อ จ้องมองฉวี่ซานหรง ไม่พูด ไม่ยอมหลีกทาง
ทั้งสองเผชิญหน้ากัน อยู่ใต้ตึกคลินิกโรงพยาบาล ถ้าเกิดเรื่องถึงขั้นต้องเรียกยาม ฉวี่เยี่ยนโจวต้องรู้แน่นอน
ด้วยวิธีที่ทำให้ปัญหาตรงหน้าจบลงด้วยต้นทุนที่ต่ำที่สุด ฉวี่ซานหรงก้มหน้าพิมพ์ข้อความหาซานเหลียงโชว์อี้
หยูโหวเทียนซิน: [ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?]
ในเมื่อเป็นหมอใจดี คงไม่ปฏิเสธหรอก
ตอนที่ได้รับข้อความ เสิ่นซีเหนียนกำลังนั่งอยู่บนพื้นเปิดกระป๋องอาหารให้แมวตัวน้อย
คิดว่าเป็นคำขอถ่ายรูปเหมือนเดิม ตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล: [ได้]
ข้อความเพิ่งส่งไป
วินาทีถัดมา อีกฝ่ายก็ส่งคลิปเสียงมาทันที
?
หยุดไปครู่หนึ่ง เปิดฝากระป๋องออก แล้วใช้ข้อนิ้วกดเปิดคลิปเสียงนั้น
หยูโหวเทียนซิน: "ได้จ้ะที่รัก เพิ่งเลิกงาน~ กลับถึงบ้านจะโทรหานะจ๊ะ~"
น้ำเสียงหวานเจี๊ยบดังออกมาจากลำโพง เติมเต็มห้องนั่งเล่นทั้งห้องในทันที
ตามด้วยข้อความอีกชุดหนึ่ง ที่เขาอ่านออกทุกตัว แต่พอเอามารวมกันแล้วน่าขนลุกมาก——
หยูโหวเทียนซิน: [บอกว่าที่รักฉันก็รอเธออยู่เหมือนกัน! เร็วเข้า!]