“ผู้อาวุโสตระกูลฉู่เป็นฝีมือเจ้าสังหารหรือ?”
ฉู่ชิงเกอมองเขาด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้าลองเดาดูสิ”
เสิ่นเยี่ยนซูมองนางด้วยแววตาลุ่มลึก นางเป็นเพียงหญิงสาวกำพร้าที่ร่างกายอ่อนแอ หากทุกสิ่งล้วนเป็นฝีมือนาง เช่นนั้นนางมีฝีมือร้ายกาจเพียงใดกัน?
นางคิดจะทำสิ่งใด พลิกฟ้าคว่ำแคว้นต้าเยี่ยนทั้งแคว้นหรือ?
หลังเสิ่นเยี่ยนซูจากไป ฉู่ชิงเกอก็เรียกอวิ๋นเทียนมาพบทันที
“ส่งคนไปจับตาดูจวนกั๋วกงพิทักษ์แคว้นกับจวนอ๋องหวย”
“ขอรับ คุณหนู”
ฉู่ชิงเกอให้คนไปตามท่านลุงจงมา แล้วยื่นแบบให้เขา พร้อมกำชับว่า “ท่านลุงจง ทำหีบใบใหญ่ตามแบบนี้หนึ่งพันใบ ข้างในใส่ก้อนหิน แล้วปิดผนึกหีบให้แน่น”
“ขอรับ คุณหนู” ท่านลุงจงรับคำ รับแบบมาดูครู่หนึ่ง ในใจหาได้ตื่นตระหนกไม่ “คุณหนู นี่คือหีบที่ราชสำนักเตรียมไว้ใช้ขนเงินห้าล้านตำลึงหรือขอรับ?”
“อืม”
ท่านลุงจงหาใช่คนโง่เขลาไม่ คุณหนูให้เงินห้าล้านตำลึงเข้าไปในจวนโหวก่อน ทั้งยังสั่งให้คนขุดทางลับ บัดนี้ยังจะทำหีบที่เหมือนกับของในคลังหลวง เขาพอจะคาดเดาได้แล้วว่าคุณหนูคิดทำสิ่งใด