ฉู่ชิงเกอหันไปสั่งอาอวี่ “อาอวี่ ไปนำแส้ปราบมังกรมาที”
อาอวี่พยักหน้าแล้วเข้าไปในจวนโหว ไม่นานก็อุ้มแส้ปราบมังกรที่สร้างจากเหล็กดำออกมา
ฉู่ชิงเกอรับแส้ปราบมังกรมาถือ ก่อนกวาดตามองทุกคน “ทุกท่าน นี่คือแส้ปราบมังกรที่ฮ่องเต้ผู้สถาปนาแคว้นพระราชทานไว้ เบื้องบนใช้ลงโทษฮ่องเต้ไร้คุณธรรมและขุนนางกังฉิน เบื้องล่างใช้ลงโทษคนในตระกูลได้! แม้บิดาและพี่ชายของข้าจะจากไปแล้ว ทว่าแส้ปราบมังกรยังอยู่ที่นี่ จวนโหวติ้งกั๋วจึงยังเป็นตระกูลผู้สร้างคุณูปการที่ราชวงศ์แต่งตั้งด้วยพระองค์เอง ฉู่หวยซานยักยอกเบี้ยเลี้ยงทหารเมื่อห้าปีก่อน ห้าปีให้หลังยังคิดหมายปองทรัพย์สินของจวนโหว คนอกตัญญูไร้คุณธรรม ใจคอโหดเหี้ยมเช่นนี้ สมควรถูกเฆี่ยน!”
ชาวบ้านที่มุงดูต่างพากันส่งเสียงเห็นด้วย “ใช่แล้ว! คนอกตัญญูไร้คุณธรรมเช่นนี้ สมควรถูกสั่งสอนให้หลาบจำ!”
“คุณหนูฉู่กล่าวถูกต้อง อย่าปล่อยให้เขาลอยนวล!”
ฉู่หวยซานเห็นฉู่ชิงเกอถือแส้ปราบมังกรอยู่ ใจก็พลันหวาดหวั่น เขาตวาดเสียงเกรี้ยว “ฉู่ชิงเกอ เจ้ากล้าตีข้าหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังข้า?”
“ผู้ใดอยู่เบื้องหลังเจ้า? หรือจะยิ่งใหญ่กว่าฮ่องเต้ผู้สถาปนาแคว้น?”
ฉู่ชิงเกอยกข้อมือขึ้นเล็กน้อย แส้ปราบมังกรแหวกอากาศ ฟาดลงบนร่างฉู่หวยซานอย่างแรง
ฉู่ชิงเกอเป็นปรมาจารย์ขั้นสูง นางเพียงโคจรกำลังภายในเล็กน้อย ก็ทำให้ฉู่หวยซานเนื้อแตกเลือดโชก เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว
แส้ปราบมังกรฟาดลงครั้งแล้วครั้งเล่า แม้ท่าทางของนางดูไม่หนักหน่วง แต่ทุกครั้งที่ฟาดลงบนร่างฉู่หวยซาน เนื้อหนังของเขาก็แตกยับ
เสียงร้องโหยหวนดังไม่ขาดสายอยู่หน้าประตูจวนโหว
ชาวบ้านต่างไม่เข้าใจว่าฉู่หวยซานแสร้งเจ็บหรือเจ็บจริงกันแน่