ดูท่าการสัมภาษณ์ฉีหลินคงไม่ได้เรื่องแล้ว วันนี้พวกเขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปสัมภาษณ์ในโรงพยาบาลในค่ายได้ นักข่าวจึงได้แต่แห่กันไปที่โรงเรียนทหารอื่น ๆ ...
หวังไคอวี่เพิ่งลงจากยานบินก็เห็นคนสี่คนหาม "ม้วนโคลน" สองห่อวิ่งผ่านหน้าเขาไปอย่างกับสายลม ชุดนักเรียนสีเหลือง? หรือว่าจะเป็นหวังเทียนเวย?
ไม่ ๆ ๆ คนสี่คนนั้นไม่ใช่ทีมของพี่สาวเขาสักหน่อย!
ส่วน "ม้วนโคลน" สองห่อบนบ่านั้น... มองหน้าก็ไม่ชัดจริง ๆ นั่นแหละ พี่สาวเขาไม่น่าจะซวยถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง?
สวี่มั่วก็เห็นภาพนั้นเหมือนกัน
"โว้ย! สองคนนั้นใครเนี่ย!?"
"... ไม่รู้สิ"
สมาชิกทีมสองมีบาดแผลไม่น้อยเหมือนกัน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของนักข่าว เย่อิ้งเซวียนก็ยังตอบได้อย่างเหมาะสมเสมอ
ไม่นานนัก สมาชิกทีมหนึ่งก็ถูกส่งกลับมาถึง
เมื่อตอบกันไปพอสมควร ครูผู้ดูแลทีมโรงเรียนทหารอันดับหนึ่ง เซเลน่า เมส ก็เดินเข้ามาเตือน
"การแข่งขันเพิ่งจบลง พวกนักเรียนเรายังมีอะไรต้องทำอีกหลายอย่าง การสัมภาษณ์วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะคะ"
น้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน แต่ในดวงตาสีน้ำตาลกลับมีความแน่วแน่ที่ไม่อนุญาตให้ขัดได้
"เอ่อ..."
เซเลน่าไม่รอความเห็นชอบจากนักข่าว เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงส่งสัญญาณ สองทีมก็รวมเป็นหนึ่งเดียวเดินตามเธอไปจากที่นั่นโดยอัตโนมัติ
"... นี่แหละที่เรียกว่าบารมีของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่ง"
นักข่าวที่พูดอยู่ยกกล้องถ่ายรูปพวกเขาหลายใบ