พอมาถึงโรงอาหารแห่งที่หนึ่ง สมาชิกทีมของหลี่เหอเช่อก็มาถึงก่อนแล้ว
"ฉันกลัวโรงอาหารจะปิด เลยให้พวกเขาสั่งอาหารไว้บางส่วนแล้ว ตอนนี้ยังมีเวลา พวกอยากกินอะไรก็สั่งเพิ่มเองได้เลย!"
เฉาหาวท่าทางใจกว้างมาก ที่แท้ก็เพราะเด็กพวกนี้เมื่อเทียบกับโรงเรียนทหารอื่นๆ แล้วดูน่าสงสารเกินไปจริงๆ
ทั้งเจ็ดวัน ไม่โดนสัตว์ไล่ก็โดนคนไล่ ขึ้นเขาลงน้ำเข้าหล่มโคลน...
ทีมหลักของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งในห้องถ่ายทอดสดข้างๆ ล่ะ? แค่ชายเสื้อเปื้อนนิดหน่อย!
แต่แข็งทื่อเกินไปก็ไม่ดีเหมือนกัน!
เขายังคงชื่นชมเด็กๆ ในโรงเรียนของตัวเองมากกว่า สามัคคีช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ความก้าวหน้าก็เห็นผลจริงๆ
ที่มีปัญหาเพียงอย่างเดียวคือไม่แคร์ภาพลักษณ์เกินไป!
"สังหารหมูจนตัวเปื้อนเลือด" แล้วไม่อาบน้ำอะไรแบบนั้น... ฉีหลินไม่เคยมีประเพณีแบบนี้จริงๆ! วันนี้ตอนนักข่าวถามเขายังอึ้งไปเลย!
เดี๋ยวค่อยๆ พูดเตือนสักหน่อยดีกว่า
หวังเทียนเวยไม่รู้สึกถึงอารมณ์อันละเอียดอ่อนของอาจารย์เลยแม้แต่น้อย
"ได้เลย! ขอดูหน่อยนะลุง! ขอเนื้อวัวผัดพริกเผ็ดจัดมาเพิ่มอีกจาน!"
พูดว่าว่าจะพักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่จริงๆ ยังกินข้าวอยู่เลย หลายคนก็อดใจไม่ไหวเปิดวิดีโอย้อนหลังการถ่ายทอดสดของโรงเรียนอื่นดูทันที
พอดูแล้วก็ต้องตกใจ...
ทีมหลักของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งแข็งแกร่งเกินเหตุไปแล้วหรือเปล่า? มีเพียงเฟิงอี๋คนเดียวที่พอจะต้านพลปืนกลหนักคนนั้นได้ ที่เหลือแทบจะถูกจัดการในพริบตา?
ฟู่ซิงหยวน สมกับเป็นพลรบเดี่ยวระดับพระกาฬของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่ง! เอาชนะคู่ต่อสู้ของตัวเองได้แล้วยังช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีมอีกสองคน... ทีมของน้องชายก็ฝึกฝนมาอย่างดีไม่แพ้กัน