พอได้ยินประโยคนั้น สีหน้าของ"ชี่เฉิงเหยียน"ก็มืดลงอย่างเห็นได้ชัด
"ฉันนึกว่ามนุษย์ให้ความสำคัญกับ'น้ำใจเพื่อนร่วมชาติ'ซะอีกนะ ท่านจอมทัพพูดแบบนี้ต่อหน้าฉัน ไม่กลัวว่ามนุษย์ที่ถูกปรสิตสิงร่างพวกนั้นจะตายไม่ทันใจหรือไง?
อ้อ ก็จริงนะ ยังไงพวกเขาก็ผลิตมูลค่าไม่ได้อีกแล้ว... ต่อให้ปลดสภาพปรสิตออกไป ก็ยากที่จะกลับมาทำงานให้พวกคุณได้เหมือนเดิม ฮึฮึ"
พูดจบก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวจากกระจกด้านหน้า น้ำเสียงเริ่มแฝงการประชดประชัน
"ฉันแค่เดินทางมาเพื่อยื่นข้อเสนอ พูดแบบมนุษย์ก็คือ ข้อเสนอที่ได้ทั้งสองฝ่าย
พวกคุณค้นพบดาวร้าง ดาวทรัพยากรเยอะแยะ แต่ดาวที่เหมาะกับการอยู่อาศัยของพวกคุณมีแค่ไม่กี่ดวงเองไม่ใช่เหรอ?
มีความเป็นไปได้ไหมว่า... ดาราจักรนี้ไม่ได้ต้อนรับพวกคุณ? อย่างพวกเราเผ่าแมลงไม่ต้องการสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายขนาดนั้นหรอกนะ
เห็นชัดว่าไม่เหมาะจะอยู่ที่นี่แท้ ๆ แต่กลับดื้อรั้นไม่ยอมสละที่ให้อย่างเด็ดขาด? มนุษย์... ช่างละโมบจริง ๆ นี่"
ระหว่างพูด สีหน้าเขาเผยความรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน
คนในห้องควบคุมกลางต่างรู้จักชี่เฉิงเหยียนไม่มากก็น้อย ทุกคนรู้สึกว่าสีหน้าแบบนี้บนใบหน้าเขาช่างทำให้รู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก
เหมิงฉงหวินเหมยปล่อยให้เขาพูดไปเรื่อย ๆ ไม่เคยขัด จนกว่า"ชี่เฉิงเหยียน"จะพูดจบหมดแล้ว ถึงเดินมาที่กระจกด้านข้างของตัวเอง
"ฟังให้ชัด มนุษย์จะไม่ยอมเสียแม้เสี้ยวเดียว
ปีนั้นก็เพราะคิดว่าอาจจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้ ถึงได้มีคนต้องเสียชีวิตไปมากมายขนาดนั้น