ตอนที่ฉีหลินถอยหนี ฟู่ซิงหยวนยังคงบีบพลังจิตที่เหลือแทบหยดสุดท้ายเพื่อพยายามควบคุมเชือกให้ตั้งตรง จะได้ดึงลีโอราที่พลังงานใกล้หมดอยู่ด้านล่างขึ้นมาได้
แต่การควบคุมที่ละเอียดขนาดนี้ยากเกินไปสำหรับเขา ช่วงนี้เขารู้สึกเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าทำไมถึงไม่ฝึกพลังจิตกับเหอซื้ออวี้ให้เร็วกว่านี้
กำลังร้อนใจอยู่นั้น ก็พบว่าเชือกขอของตัวเองอยู่ดีๆ ก็ไม่ปลิวว่อนอีกต่อไป แถมกลายเป็นสีดำไปด้วย ดูเหมือนจะเป็นโลหะบางอย่าง?
ไม่คิดมาก รีบหย่อนเชือกลงไป
ตอนที่ลีโอราขึ้นไปสูงได้ ก็เห็นว่าหิมะถล่มแทบจะเฉียดใต้เท้าหุ่นรบของตัวเองพุ่งผ่านไป!
“เฮ้อ…”
วินาทีที่ดึงลีโอราขึ้นมาได้ โลหะสีดำบนเชือกขอของฟู่ซิงหยวนก็ “ไหล” หายไป ละอองหิมะที่พุ่งพล่านรอบด้านทำให้เขามองไม่ค่อยชัดว่ารูปร่างของโลหะนั้นเป็นแบบไหนในอากาศ แต่ทิศทางน่าจะไปทางหวังเทียนเวย
รอจนลีโอราบังคับหุ่นรบลอยขึ้นสูง โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งจึงรวมพลครบทีม
“เกือบไปแล้ว…”
“ทุกคนไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไร แต่พลังงานฉันใกล้หมดแล้ว หาที่จัดการหน่อยได้ไหม”
“อืม? ฉีหลินล่ะ?”
อากาศที่ย่ำแย่และหิมะถล่มกลบทุกอย่างเรียบหมด หุ่นรบของฉีหลินไม่โผล่ขึ้นบนเรดาร์เลยด้วยซ้ำ อู๋ผูจั้วแทบไม่กล้าเชื่อ
“ให้พวกมันหนีไปอีกแล้วเหรอ?”
“พวกนี้เป็นหนูหรือไงเนี่ย?”
“……ช่างเถอะ ออกไปจากที่นี่ก่อน เราก็ต้องพักด้วยเหมือนกัน”