เวลาเคลื่อนผ่านไปทีละน้อย
สุดท้าย ฮิรานุมะ ยูโซก็ยอมรับข้อเสนอของหวงเหยียน แต่เขาก็เพิ่มข้อเสนอใหม่อีกหนึ่งข้อ
เมื่อปุ่มสี่ร้อยคะแนนยังต้องใช้ทรัพย์สินในการ"ซื้อ"เช่นนั้น คะแนนสามร้อยก็ไม่ควรปล่อยให้ทีมต่อไปได้ไปฟรี ๆ
หัวหน้าทีมเจ้าเล่ห์ทั้งสองตกลงกันได้ในพริบตา สมาชิกที่เหลืออีกหกคนต่างพากันชื่นชมพวกเขามาก
โดยเฉพาะไทเลอร์และบารี เมื่อครู่พวกเขายังยืนอยู่ในมุมมองของ"คนถูกปล้น"อยู่ ไม่ทันไรก็กลายเป็นว่าคนอื่นต้องมา"บรรณาการ"ให้พวกเขาแล้ว?
ความรู้สึกนี้...ไม่ต้องพูดถึงเลย! ไม่แปลกที่ฉีหลินชอบเล่นแบบนี้!
หวังเทียนเวยหยิบปากกาและกระดาษออกมาทันทีเพื่อร่างสัญญา
พูดกันลอย ๆ ไม่มีหลักฐาน พอมีลายลักษณ์อักษรแบบนี้ ต่อไปพวกเขาก็คงไม่กล้าบอกว่าเป็น"กลยุทธ์"อีก!
เมื่อทั้งสองทีมตกลงกันได้แล้ว อู๋ฟางอวี่ก็เดินมาข้าง ๆ หวังเทียนเวยเพื่อดูเธอเขียนสัญญา
"พี่ม้า พวกเขาพาหวังไคอวี่ออกจากสนามจริง ๆ เหรอ? ...แล้วยังเก็บปลาหมึกกลายพันธุ์ของเขามาอีกถุงด้วย?"
พูดพลางชี้จุดที่เธอเขียนผิดไปด้วย
"ตรงนี้เป็น 'ทำ' ไม่ใช่ 'ทำ'"
หวังเทียนเวยแก้ตัวสะกดผิดตามที่บอก
"ปลาหมึกก็อยู่ตรงนั้น ไม่เก็บก็โง่แล้ว! แต่แน่นอน ถ้ามันไม่อร่อยฉันก็ไม่สู้หรอก
หวังไคอวี่กล้าลงมือกับฉันนะรู้ไหม? เขากล้าลงมือกับพี่สาวคนเดียวของเขาเอง บอกได้เลยว่าสมควรได้รับการสั่งสอน..."
ฟังบทสนทนาของทั้งสอง ความเข้าใจของสมาชิกทีมวัลเคอคนอื่น ๆ ก็ถูกสั่นคลอนอีกครั้ง