“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เทคโนโลยีไท่เหอ เจ้าน้อยผู้นี้มาแล้ว!”
เจียนจิ่งอวี่ใส่ชุดลำลอง ท่ายืนถ่ายเซลฟี่อย่างบ้าคลั่งหน้าตึกไท่เหอ แล้วส่งรูปลงกลุ่มทันที
บางมุมในนั้นถ่ายมาได้เฉียดฉิวจนหวังเทียนเวยอดสงสัยไม่ได้ว่าวันหยุดแบบนี้ไอ้หมอนี่ไปเรียนถ่ายรูปเพิ่มเติมมาหรือเปล่า?
“คุณหวง ปลาทองมาถึงแล้ว!”
หวงเหยียนมองข้อความในกลุ่ม
“……ฉันออกไปรับเขาหน่อย”
พนักงานไท่เหอที่อยู่ชั้นบนเห็นคุณชายน้อยหวงออกไปข้างนอก แล้วลากหนุ่มหล่อสายแดดที่ยืนโพสต์ท่าหน้าตึกมานานเข้าไปในลิฟต์
แต่ละคนสีหน้าเรียบเฉย นิ้วเรียงพิมพ์บนคีย์บอร์ดเสมือนอย่างรวดเร็ว
“วันนี้คุณชายพาหนุ่มหล่อมาอีกคน ไม่รู้จะอยู่ได้นานแค่ไหน!”
“เป็นนักบังคับหุ่นรบด้วยไหม?”
“ไม่รู้”
“ถ้าไม่ใช่นักบังคับหุ่นรบ แล้วหน้าตาดีจะมีประโยชน์อะไร?”
“ถ้าเป็นนักบังคับหุ่นรบด้วยล่ะก็ หล่อได้ไม่นานหรอก……”
“พูดแบบนั้นไม่ได้นะ……ก่อนที่เด็กสาวคนนั้นจะมา นักบังคับหุ่นรบของพวกเรายังให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์อยู่……”
“ภาพลักษณ์? นั่นอะไร? ตอนนี้พวกเราให้ความสำคัญแค่อัตราการใช้วัสดุ! หัวหน้ากลุ่มบอกว่าถ้าสู้เด็กอายุสิบแปดคนเดียวไม่ได้ ก็จะส่งพวกเราไปเรียนซ้ำปีหนึ่งที่ฉีหลิน[ยิ้ม]”
“……สู้ๆ นะ”
“ฉันทนดูหน้าแก่ๆ พวกนั้นมามากพอแล้ว! ขอดูเด็กหนุ่มๆ หน่อยเถอะนะ!”
เจียนจิ่งอวี่เดินเข้ามาที่ห้องทำงานของหวังเทียนเวย