“เออ...หวงเหยียน? ใช่ไหม? เราเคยเจอกันบนยานอวกาศหรือเปล่า?”
เดินด้วยกันมาสิบนาที หวังเทียนเวยก็เอ่ยถามในที่สุด
คนคนนี้ยังไงยังไงก็ดูเหมือนชายหนุ่มผมทองที่เธอเคยเจอในโรงอาหารของยานอวกาศ
หวงเหยียนก้มหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ตอบอย่างไม่รีรอ
“ใช่ ตอนนั้นนึกว่าตัวเองดูผิดไปซะอีก ที่แท้เธอก็มาโรงเรียนฉีหลินด้วย”
“...อืม”
หวังเทียนเวยหันสายตากลับ
ไม่ผิดจริง ๆ ด้วย เป็นคนที่รู้จักกับเจ้าของร่างเดิม
กระอักกระอ่วนแฮะ ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมดูเหมือนจะไม่เคยมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาเลยนี่นา...
หรือว่าจริง ๆ แล้วนอกจากผู้ชายผมขาวนั่นคนอื่น ๆ ในความทรงจำก็ไม่ค่อยชัดเจนนัก...
พูดกันได้สองประโยค สามคนก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง
แต่ในห้องถ่ายทอดสดกลับเดือดเป็นบ้าเป็นหลัง
“เป็นคุณหนูของเทคโนโลยีไท่เหอววววว!! ขอถามหน่อยเถอะ คุณหนูยังขาดคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดอยู่ไหม?”
“หัววัว! นั่นไงคนยกของมาขายเมื่อวาน!”
“คนข้างบน หล่อนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของประธานหวังแห่งเทคโนโลยีอี้ต้านะ...”
“...จริง ๆ ฉันก็เป็นคนยกของมาขายเหมือนกัน...ได้ยินไหม? ฉันบอกว่าฉันก็เป็นคนยกของมาขายเหมือนกัน”
“ฉันรู้สึกมานานแล้วว่าถุงบรรจุสารอาหารเหลวของเทคโนโลยีอี้ต้าน่ะพรรณนาไม่ง่ายจริง ๆ...”
“โอ้! มีคุณชายรองแห่งตระกูลเจียนด้วย ทั้งสามคนนี้ถูกจัดให้อยู่ด้วยกันได้ยังไง?”
“...ปีนี้โรงเรียนเรามีอะไรโดนแหย่รังหรือเปล่าเนี่ย? โรงเรียนทหารฉีหลินมีลูกมังกรฉีหลินจริง ๆ ด้วยหรือ?”
“ขอพูดตรง ๆ นะ ผู้อำนวยการเขามีบุญคุณอันใดกัน!!?”