ไม่ผิดคาดของเฉาหาว การ"ศึก"กับอาหารครั้งนี้จบลงด้วยการที่เด็กๆ กินวัตถุดิบที่เหลือทั้งหมดของโรงอาหารแรกในวันนี้จนหมดเกลี้ยง
เหล่าคุณครูจากโรงเรียนทหารอีกหลายแห่งต้องคอยจับตาดูนักเรียนของตัวเองอย่างใกล้ชิด กลัวว่ากินแบบนี้จะท้องเสียกันหมด
แต่ดูท่าเหล่านักเรียนจะยังรู้สึกไม่จุใจกันอยู่ดี?
ภาพของคุณครูที่จินตนาการไว้ว่าจะต้องมีปากเสียงกัน ตอนจบมื้อเย็นก็เกิดขึ้นจริง ๆ เพียงแต่ทิศทางมันดูแปลก ๆ ไปหน่อย...
"อู๋ผูจั้ว! วางลูกชิ้นปลานั้นลงเดี๋ยวนี้นะ!"
อู๋ผูจั้วทำหูทวนลม เอาลูกชิ้นเข้าปากเคี้ยวพลางส่ายหัวอย่างเอร็ดอร่อย
"อื้ม! อร่อยมาก!"
โกรธจนมาร์กซิมจากซานโตรินีลุกขึ้นยืนจะพุ่งตัวไปง้างปากเขาให้ได้!
"เอ็งคายมันออกมาเดี๋ยวนั้น!"
ฉันกินไม่ได้ เอ็งก็ห้ามกิน!
สุดท้ายก็ต้องให้ฟู่ซิงหยวนที่ยืนอยู่ตรงกลางเข้ามาห้ามปราม
"กินข้าวก็กินข้าว อย่าทะเลาะกัน"
หวงเหยียนยื่นมือจะไปหยิบซาลาเปาไส้ถั่ว จู่ ๆ ก็รู้สึกปวดหัวแปลบ ๆ มือแข็งค้างไปชั่วขณะ
อลิซาเบธยิ้มน้อย ๆ หยิบซาลาเปาลูกสุดท้ายไป
"ขอบคุณที่ยอมให้นะคะ"
"..."
ถึงกับต้องใช้พลังจิตเพื่อแย่งซาลาเปาเลยเหรอ?
"คราวหน้าฉันจะระวังไว้"
"ไว้ค่อยว่ากันใหม่ตอนหน้านะ"
เหลียนเซิ่งและลีโอราหมกมุ่นอยู่กับการถกเถียงเรื่องวัสดุห้องนักบินของหุ่นรบระดับเอสองเท่า ลูกัสฉวยโอกาสตักซาลาเปาไส้ถั่วแดงเย็น ๆ ถ้วยสุดท้ายไป
"เวลากินข้าวต้องตั้งใจนะครับทุกคน~"
หวังเทียนเวยและเจียนจิ่งอวี่เป็นสองคนแรกที่จบ"ศึก" พิงหลังกันและกัน ท้องกางออก