สือจื้อซินกลับมาจากดาวคาชิเล่ แล้วก็พาลูกน้องทั้งหมดมุ่งหน้าเข้าห้องวิจัยทันที
จากสภาพคลื่นสัตว์ป่าที่สังเกตเห็นที่เขตทหารที่สามครั้งที่แล้ว พวกเขาจำเป็นต้องติดตั้งระบบอำนาจการยิงที่ทรงพลังกว่าเดิมให้กับหุ่นรบ
นี่คือบททดสอบที่ยิ่งใหญ่ต่อวัสดุและอุปกรณ์ของหุ่นรบที่มีอยู่
แต่โชคดีที่หวังเทียนเวยให้แนวคิดเรื่อง "การแปรสภาพ" มา ถ้าหากชิ้นส่วนเดียวรับไม่ไหว ก็ยังเพิ่มโครงสร้างด้วยการแปรสภาพได้ ต่อไปก็ควรพิจารณาถึงประสิทธิภาพของกระสุนปืนใหญ่และการโจมตีหลายเป้าหมายอย่างแม่นยำ
แน่นอน ยังมีปัญหาเผ่าแมลงที่น่าปวดหัวที่สุด...
เหล่านักบังคับหุ่นรบที่สำนักงานใหญ่ยุ่งวุ่นวายทั้งวันทั้งคืน จนเวลาไปดูการถ่ายทอดสดก็น้อยลง
ก็ยังได้รับข่าวจากกองทัพ แล้วก็ถูกลูกน้องเตือน ถึงได้รู้ว่านักเรียนสองสามคนนั้นช่วงแข่งขันคิดค้นสิ่งใหม่ขึ้นมาได้อีก และยังพูดในถ่ายทอดสดว่าจะรีบส่งให้เขาด้วย!
"นี่...มันจริงๆ นะเนี่ย"
จี้กัง มือขวาของสือจื้อซิน อดหลับอดนอนมาหลายคืนใหญ่ ตอนนี้กำลังนั่งเอนตัวกุดๆ อยู่บนเก้าอี้
พอได้ยินความเป็นมาทั้งหมด ก็พยายามยกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว
"มือใหม่บังคับหุ่นรบที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์..."
สือจื้อซินก็เช่นกัน เคราครึ้ม พวกนักบังคับหุ่นรบมักจะใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเองก็เฉพาะเวลาออกนอกบ้านหรือโอกาสสำคัญๆ เท่านั้น
ช่วงนี้กำลังยุ่ง ตอนที่ตัวไม่เหม็นก็ถือเป็นการให้ความเคารพคนรอบข้างมากที่สุดแล้ว