หลังจากนั้น หวังเทียนเวยก็เก็บ "ขนมทะเลทราย" ได้ไม่น้อย
ทั้งที่กลายพันธุ์และไม่กลายพันธุ์
แต่เจ้านี่กินได้ และเป็นโปรตีนสูง เธอเลยไม่สนใจเรื่องคะแนนการศึกษาอีกต่อไป
เหล็กในของแมงป่องทั้งหมดถูกเธอหักทิ้ง รอให้ถึงกลางคืนก่อไฟย่างให้สุกก็พอ
เนื้อแห้งหมาป่าดาราเธอไม่เคยยอมกินให้หมด ตอนนี้เหลืออยู่แค่สองสามอัน วันนี้ได้เติมเต็มสักที
พอถึงหกโมงเย็น ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง
อุณหภูมิในทะเลทรายลดลงอย่างรวดเร็ว ตอนเที่ยงร้อนจนคนอยากถอดเสื้อผ้าวิ่งเปลือย ตอนนี้กลับต้องเอาเสื้อผ้าที่ให้ความอบอุ่นได้ทั้งหมดมาใส่ทับกัน
ปกเสื้อชั้นนอกสุดดึงขึ้นมาสูงสุดแล้ว ก็ยังรู้สึกได้ว่าลมหนาวพัดเข้าไปโชก ๆ เม็ดทรายละเอียดกระแทกผิวหนังที่โผล่ออกมายังแสบ ๆ
ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง หวังเทียนเวยมองไม่เห็นอะไรเลยแล้ว ต้องอาศัยแสงจากนาฬิกาข้อมือเล็ก ๆ ในมือ ส่องนำทาง ตั้งใจจะเดินอีกสักพักแล้วหาที่ตั้งแคมป์
ไม่ได้สังเกตเลยว่านาฬิกาผู้ชายที่อยู่อีกข้างหนึ่ง โค้งความกดอากาศได้ลดลงถึงจุดต่ำสุดแล้ว...
เหนือทะเลทราย ยานบินช่วยเหลือหลายสิบลำบินรวมตัวกันหนาแน่น ทีมสังเกตการณ์ไม่กล้าที่จะละสายตาจากหน้าจอแม้แต่วินาทีเดียว
"พายุทรายเคลื่อนตัวจากตะวันตกไปตะวันออก คาดว่าอีก 30 วินาทีจะถึง ความเร็ว 70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่ละหน่วยเตรียมพร้อมปฏิบัติการกู้ภัย"
ทีมกู้ภัยและเหล่าอาจารย์ที่ปรึกษาทุกคนกำปุ่มมิติไว้แน่น เตรียมพร้อมรอรับมือ พายุทรายระดับนี้ จะพัดนักเรียนหลายคนปลิวหรือฝังทั้งเป็นง่ายนิดเดียว