พ่อแม่ของเจียนจิ่งอวี่และจางไหลลาอยู่คนละดาวกัน ไปมาแต่ละทีก็ต้องกักตัววุ่นวาย การเดินทางก็มีความเสี่ยง สุดท้ายก็ถูกลูกๆ เกลี้ยกล่อมให้อยู่กับที่ ไม่ได้มาที่ค่ายที่พักบนดาวเทียนซูเพื่อเยี่ยม
แต่ก็ยังส่งของมาให้ไม่น้อย ล้วนเป็นพวกอาหารกับเครื่องปรุงรส
ทุกคำที่ลูกๆ พูดในถ่ายทอดสดพวกเธอจำได้หมด ตอนนี้สิ่งเดียวที่พอจะทำได้ก็คือทำให้ลูกๆ ได้กินดีเวลาอยู่ข้างนอก
ทางฝั่งหวงไท่เหอก็โทรวิดีโอคอลมาหาหวงเหยียนหลายครั้ง พอพูดถึงว่าจะบินมาเยี่ยมหรือไม่ จู่ๆ ฝั่งหวงเหยียนก็มีคนมาหา ต่อจากนั้นพ่อลูกทั้งสองก็เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด และไม่มีการเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก
จางไหลลาวางสายวิดีโอคอลแล้วจ้องหวงเหยียนที่อยู่ไม่ไกลอย่างเหม่อลอย
"คุณหวง... พ่อฉันบอกว่าเพราะอาศัยบุญคุณนาย ตอนนี้บ้านไม่ขาดเงินแล้ว หมายความว่ายังไงเหรอคะ?"
"ต่อไปเงินทุนการศึกษาก็ไม่ให้ฉันส่งกลับบ้านด้วย ยังให้เงินค่ากินอยู่พิเศษเพิ่มมาอีก..."
ครึ่งหลังของประโยค อยากพูดแต่ไม่กล้าพูด
คุณหวงจะไม่ไปให้เงินพ่อเขาล่ะ? หรือว่าสองคนมีดีลอะไรกันที่เธอไม่รู้?
หวงเหยียนเหลือบมองสมองกลแสงของเธอ
"โอ้ ตอนที่ไปบ้านเธอ ฉันคุยกับลุงไว้ว่าเหล็กกล้าความทรงจำบนดาวคาเลนจะต้องขายดีแน่ๆ ไหนๆ เขาก็มีเครือข่ายและทรัพยากรอยู่แล้ว งั้นก็ไม่สู้มาเป็นตัวแทนจำหน่าย"
"อีกอย่างไท่เหอก็ต้องซื้ออยู่แล้ว ฉันแค่ช่วยดึงสายสัมพันธ์ให้เท่านั้นเอง"
ตอนนั้นสิทธิบัตรโครงสร้างการป้องกันหุ่นรบของหวังเทียนเวยออกมาแล้ว เขามั่นใจว่ายอดขายเหล็กกล้าความทรงจำต่อจากนี้จะไม่ตกอย่างแน่นอน