หน่วยลาดตระเวนสองของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งสองคนรู้สึกได้ว่าร่างกายเริ่มแข็งทื่อจากความหนาวเย็นมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้การ...
ดังนั้นพวกเขาจึงคิดจะรีบควบคุมหุ่นรบให้ลอยขึ้น
สู้ใต้น้ำไม่ได้ฉีหลิน ถ้าอยู่ข้างนอกคงพอสู้ได้?หรือว่าพวกมันจะอยู่ในทะเลไม่ยอมออกมา?
แต่ได้รับคำสั่งจากนักบังคับหุ่นรบของตนเอง เจียนจิ่งอวี่และจางไหลลาจะปล่อยให้พวกเขาหนีไปง่ายๆ ได้อย่างไร?
คนละเส้นเชือกพร้าพร้อมตะขอถูกยิงออกไป อยากหนีเหรอ? กลับมาซะดีๆ!
สวี่มั่วมองผืนน้ำทะเลที่ใกล้เอื้อมถึงแต่กลับห่างไกลออกไปเรื่อยๆ ด้วยความสิ้นหวัง หันไปกดปุ่มยิงจรวดบนหุ่นรบของตน ขอโทษนะฉีหลิน! นี่มันเพราะพวกแกบังคับฉันเอง!
ไม่คิดว่าหวังเทียนเวยจะยิงตาข่ายโลหะที่ทำจากวัสดุไม่รู้จักมาทางเขาพอดี!
กระสุนปืนใหญ่กระทบตาข่ายโลหะระเบิดทันที!
ผู้คนบนผิวน้ำมองเห็นแสงสีขาววาบใต้ท้องทะเล จากนั้นเรือสองลำก็ถูกคลื่นระเบิดซัดกระเด็นออกไปไกลยิ่งขึ้น
หวงเหยียนและเย่อิ้งเซวียนที่กำลังต่อสู้กันกลางอากาศจำต้องแยกห่างเพื่อสังเกตการณ์ใต้ท้องทะเล ลูกัสฉวยจังหวะยิงขีปนาวุธเดี่ยวใส่หวงเหยียน แต่กลับถูกจรวดที่อีกฝ่ายยิงออกมาสกัดกลางอากาศจนระเบิด
“บ้าเอ๊ย! สู้กับหัวหน้าทีมอยู่ ยังจ้องจะเล่นงานฉันอีกเหรอ!?”
เห็นว่าจรวดลูกที่สองของหวงเหยียนกำลังจะพุ่งเข้ามา ลูกัสรีบบังคับหุ่นรบหลบ
พลางคำนวณเวลาแล้วก็อดเป็นห่วงลูกทีมสองคนที่อยู่ใต้น้ำไม่ได้