หวงเหยียนไม่เคยปรารถนาอะไรมากเท่านี้มาก่อน ขอแค่ให้มีสัตว์ดาราหรือสัตว์กลายพันธุ์สักตัวโผล่มาตอนกลางดึกเถอะ! จะได้ขัดจังหวะบทเรียนสุดเร่าร้อนของหวังเทียนเวยเสียที!
ท่าเต้นเห็นได้ชัดว่าเพิ่งหัดมาใหม่... คนคนนี้ทำได้ยังไงกันแน่ ทั้งที่เวลานอนยังต้องแอบจัดสรร แต่ยังไม่ลืมที่จะหัดเต้นรำฉลองวันเกิดอีก!?
วินาทีที่ถูกสวมที่ครอบหูหมีและถุงมือกรงเล็บหมี เขาทั้งคนโคลงเคล้งไปหมด เอาชีวิตรอดอย่างยากลำบากเพื่อเป็นผู้บัญชาการระดับเอส... ก็เพื่อมาทำเรื่องแบบนี้หรอกหรือ? ชีวิตเขาจบลงแล้วหรือยัง?
ตามทฤษฎีข้อบกพร่องเป็นศูนย์ ขอแค่ทำให้ถูกต้องในครั้งเดียว ก็ไม่ต้องฝึกซ้ำอีก! และยังลดระดับความอับอายให้เหลือน้อยที่สุดได้ด้วย!
ดังนั้น ผู้ชมที่นอนไม่หลับยามดึกจึงได้แต่เฝ้ามองคุณหวงเต้นเก่งขึ้นเรื่อย ๆ สองสามรอบสุดท้ายถึงขั้นเดบิวต์ได้เลย...
“เขาปฏิเสธจริง ๆ ใช่มั้ย?”
“ฉันว่าเขาสนุกเต็มที่อยู่ชัด ๆ!”
“เธอหนึ่งเสียง ฉันหนึ่งเสียง! พรุ่งนี้คุณหวงได้เดบิวต์!”
ฝ่ายคนที่เกี่ยวข้อง ยังปลอบใจตัวเองอยู่ในใจ ไม่เป็นไร ๆ... บางทีคนอื่นก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน? ไม่อย่างนั้นทำไมทุกคนถึงชอบฉลองวันเกิดกันนัก?
ขอแค่พวกเขาได้อันดับต้น ๆ ในการแข่ง รูปพรรณก็ยังเป็นเสาหลัก!
ว่าแต่ก็เที่ยงคืนแล้ว น่าจะมีสัตว์ดาราออกหากินสักตัวได้แล้วสิ!?
แต่ไม่ว่าหวงเหยียนจะอธิษฐานในใจยังไง ตำแหน่งที่พวกเขาเลือกไว้กลับดูปลอดภัยมาก!
จนกระทั่งคนทั้งคู่ซ้อมเสร็จแล้วกลับไปปลุกเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนมาผลัดเวร ก็ยังไม่มีวี่แววว่าสัตว์ดาราจะบุกมาสักตัว