หันกลับมารับแก้วน้ำจากมือหวังเทียนเวย เจียนจิ่งอวี่จิบน้ำแต่ยังไม่รีบกลืนลงคอ
"เมื่อกี้เขาบ่นพึมพำอะไรกันแน่? พวกนายอยู่ห้องไหนกันแน่?"
อีกฝ่ายสามคนเริ่มหมดความอดทนแล้ว
ถ้าเป็นต่ำกว่าคลาสบีก็ไม่คุ้มที่จะสู้ แค่ห้าคะแนนการศึกษาแล้วยังต้องเสียเหงื่อ เสียแรงเปล่า ๆ แถมยังเสียเวลาอีก...
คนพวกนี้ไม่รู้จักพวกเขา!
คนคลาส S สองคนสบตากัน ก็จริง คราวที่แล้วตอนช่วยหวงเหยียน เจียนจิ่งอวี่ไม่ได้โผล่หน้าเลย เธอก็อำพรางตัวไว้มิดชิดมากด้วย! สองคนนั้นยังยืนอยู่บนกำแพงหินด้วยซ้ำ
ตอนนี้ทุกคนโคลนเลอะเทอะไปหมด จำเจียนจิ่งอวี่ไม่ได้ ก็เลยไม่รู้พลังจิตของเขา...
"เอส"
เจียนจิ่งอวี่กลืนน้ำในปากลงคอแล้วตอบ
หวังเทียนเวยรับแก้วน้ำกลับไปปิดฝาให้แน่นอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็สะพายเป้...แล้ววิ่งสุดชีวิต!
"หัวหน้า ผมไปตามเอง!"
สมาชิกทีมของอูซินสุยชื่อหยวนเหลยกระตือรือร้น ตอนนี้พวกเขาไม่ได้ขาดเสบียง คนแคระนั่นได้ตั้งสิบคะแนนการศึกษาเชียวนะ!
ก่อนหน้านี้คนที่พวกเขาเจอก็ยังมีทีมกันทั้งนั้น ตอนนี้แค่สองคนยังแยกวิ่งกันอีก เหมือนมาแจกคะแนนชัด ๆ!
อูซินสุยลังเลอยู่เพียงไม่กี่วินาที ถึงเขาจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นระดับอะไร แต่ดูจากสภาพมอมแมมและหน้าที่ถูกแดดเผาแล้ว ก็ไม่คิดว่าคนคนนี้จะเก่งกาจอะไร
อีกอย่างไอ้หนูนี่มือเปล่า เท้ายังไม่เห็นมีรองเท้าใส่เลยสักคู่...
"ก็ได้ ระวังตัวด้วย"
หยวนเหลยรีบวิ่งตามทิศทางที่หวังเทียนเวยวิ่งหนีไปทันที
อูซินสุยหันกลับมา พอดีเห็นเจียนจิ่งอวี่ใช้ชายเสื้อปิดเอวไว้ ก็กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า