ฉีหลินและวัลเคอแปดคนเฝ้าปุ่มคะแนนสามปุ่มอยู่ด้วยกัน ได้ใช้เวลาสองวันอันอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง
ทั้งสองทีมดูเหมือนกลับไปสู่สภาพตอนอยู่ค่ายที่พักช่วงก่อนหน้า ทุกเช้าลืมตาขึ้นมาก็คือการฝึกซ้อม
อู๋ฟางอวี่ฝึกตามคนของฉีหลินมาสองวัน รู้สึกทั้งตัวปวดไปหมด ถ้าไม่เห็นว่าพี่ม้าและหวงเหยียนหัวหน้าทีมของพวกเขาไม่ได้มีทีท่าขี้เกียจแม้แต่น้อย เขาก็คงสงสัยว่านี่จะเป็นกับดักที่วางไว้ให้เขาอีกหรือเปล่า
ฮิรานุมะ ยูคิก็รู้สึกแบบเดียวกัน ช่วงหนึ่งถึงกับอยากจะกดปุ่มคะแนนทิ้งไปให้จบ ๆ แต่ในฐานะสายบัญชาการ เขาควรมีวิสัยทัศน์ที่ยาวไกล...
หลัก ๆ ก็คือ "ข้อตกลงที่ไม่เท่าเทียม" ได้เซ็นไปแล้ว ถ้าไม่ลากใครมาล้มตายแทน เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่แฟร์
ไทเลอร์และบารีค่อนข้างมีความสุข ที่ไม่ค่อยได้เจอผู้คนมากมายมาฝึกพละกำลังร่วมกันแบบนี้ แค่วิชาสีหน้าบิดเบี้ยวของนักบังคับหุ่นรบและสายบัญชาการทั้งสองทีมก็พอให้พวกเขาคิดถึงได้อีกหลายวัน
ฮิรานุมะ ยูคิเดินมาที่ปากถ้ำมองออกไปข้างนอก
พายุไต้ฝุ่นผ่านไปแล้ว แต่ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้ม อากาศมีกลิ่นเค็ม ๆ ปนเปื้อน
"ฝนข้างนอกหยุดแล้วใช่ไหม?"
หวงเหยียนที่เพิ่งฝึกเสร็จ เหงื่อท่วมตัว ตอนนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่อีกครั้ง
"หยุดแล้ว... พวกนายพกเสื้อผ้ามากันกี่ชุดกันแน่?"
ฮิรานุมะยูโตะถามไม่ได้
ฝ่ายวัลเคอในเรื่องนี้ถือว่าพิถีพิถันมากแล้ว ยังไงโรงเรียนของพวกเขาก็ให้ความสำคัญกับเรื่อง "ความสง่างาม" พอสมควร