สองวันผ่านไป เหล่านักศึกษาก็เริ่มคุ้นเคยกับเวลาและเนื้อหางานในแต่ละวันอย่างรวดเร็ว
ช่วงเวลาแบบนี้ที่สัตว์ดาราไม่มากนัก คือจังหวะที่ทุกคนจะได้พักหายใจและเติมพลังกันสักหน่อย
ทุกคนอมสารอาหารเหลวไว้ในปาก บางคนยังคงอยู่ในหุ่นรบ บางคนเดินมาที่จุดพักชั่วคราวเพื่อพักเหนื่อย
มีเพียงไม่กี่คนจากฉีหลินเท่านั้นที่ดูเหมือนจะมีแรงวัวแรงควายใช้ไม่หมด ตั้งแต่เช้ายันเย็นไม่เคยหยุดนิ่ง
พวกเขาไม่ขาดพลังงาน เจียนจิ่งอวี่และจางไหลลาขับเคลื่อน "แท่นปืนใหญ่เคลื่อนที่" ของตัวเอง ดึงดูดสัตว์ดาราให้มารวมกันที่จุดเดียว จากนั้นก็ยิงถล่มไปหลายนัด... ฝึกฝนวิชาหลอกศัตรูเข้ามาแล้วฆ่าได้อย่างช่ำชอง!
ส่วนหวงเหยียนมุ่งมั่นฝึกพลังจิตของตัวเอง เลือกสัตว์ดาราหนึ่งตัวแล้วใช้พลังจิตทรมานมันไม่เลิก กลัวว่ามันจะหนีก็ยังไปขอดึงตาข่ายอะไรก็ไม่รู้ที่หวังเทียนเวยทำมาจากวัสดุชนิดไหนมาคลุมมันไว้อีกชั้น
เหล่านักศึกษาโรงเรียนทหารคนอื่น ๆ มองออกจากใบหน้าที่อำมหิตของสัตว์ดาราตัวนั้นได้เป็นอย่างดีว่ามันกำลังเจออะไรที่เรียกว่า "อยากตายก็ตายไม่ได้ อยากมีชีวิตก็มีชีวิตไม่ขึ้น"...
พอทรมานเจ้าสัตว์ดาราตัวนี้ตายแล้วก็เปลี่ยนไปตัวใหม่ แถมยังไม่ลืมที่จะตัดชิ้นส่วนที่หวังเทียนเวยเคยบอกไว้ว่าใช้ประโยชน์ได้ออกมาจากตัวมันอีก ทำให้แม้แต่ฮิรานุมะยูโตะที่ยืนดูอยู่ก็อดสะกิดมุมปากไม่ได้
ก็แค่ตอนนี้ไม่มีใครดูแล ถ้าไปอยู่ที่ดาวเทียนซูฝีมือโหดร้ายแบบนี้ หวงเหยียนอย่างน้อยก็ต้องถูกส่งเข้าไปนอนในห้องรักษาทางจิตใจสักสองสามวัน!
ส่วนหวังเทียนเวยขับ "ยานบิน" ของตัวเองไปเก็บวัสดุตามที่ต่าง ๆ โดยไม่รู้ตัวว่ามีคนเดินตามหลังมาฝูงใหญ่แล้ว