เมื่ออาหารบนโต๊ะถูกกินไปครึ่งหนึ่ง
“ไม่ได้ ฉันต้องกินเส้นเพิ่มอีก!”
เจียนจิ่งอวี่พูดพลางลุกขึ้นเดินไปที่ครัวของบ้านคุณหวง
“ฉันก็ด้วย! ขอไข่ลวกด้วย!”
หวังเทียนเวยกินข้าวโรงอาหารมาเกินสามเดือน อาหารอร่อยแค่ไหนก็เริ่มเบื่อ!
ระหว่างนั้นยังต้องรับการฝึก “ท้าทายความหิว” เป็นระยะๆ เธอแทบอยากจะกระโดดลงไปในหม้อเพื่อกินให้หายอยาก!
จางไหลลาต้องคอยดึงเธอออกมาเป็นระยะๆ เพื่อไม่ให้หัวจมลงไปในหม้อ…
ระหว่างที่ดึงก็ส่งสายตาให้คุณหวง
คุณหวงวางตะเกียบลงอย่างแนบเนียน ลุกขึ้นไปที่ครัว
หลังจากเตรียมทุกอย่างเสร็จกับเจียนจิ่งอวี่ในครัว ก็ใช้สมองกลแสงสั่งปิดไฟด้านนอก!
หวังเทียนเวยกินไปกินมาก็พบว่าฟ้ามืดกระทันหัน!?
“หื้ม!?”
สิ่งแรกที่ทำคือมองไปที่หม้อ พอเห็นว่าหม้อไฟยังมีไฟฟ้าอยู่จึงวางใจ แล้วหยิบกล่องซ่อมออกมาอย่างคล่องแคล่ว
“คุณหวง ไฟบ้านคุณเสียหรือเปล่า? ให้ฉันช่วยดูกล่องฟิวส์ก่อน!”
“เฮ้!”
จางไหลลาดึงไม่อยู่จึงต้องเอ่ยปาก
“ไม่ใช่! หันไปมองก่อนสิ…”
หวังเทียนเวยหยิบปากกาวัดไฟออกมาแล้ว พอได้ยินก็หันไปมอง เห็นคุณหวงถือเค้กก้อนใหญ่ที่ปักเทียนเต็มไปหมดเดินออกมาจากครัว!
ข้างๆ เจียนจิ่งอวี่มือหนึ่งถือชาม อีกมือชูดอกไม้อมตะช่อใหญ่…
“สุขสันต์วันเกิด สุขสันต์วันเกิด~”
“สุขสันต์วันเกิดเอ้อ~”