"เหมียววว!"
"หืม? ทำไมมีแมวอยู่ได้?"
เจียนจิ่งอวี่เพิ่งเสร็จภารกิจฝึกประจำวัน เดินออกมาก็เห็นแมวขนยาวสีดำตัวหนึ่งนอนทาบอยู่บนรั้วเหล็กหลังค่ายที่พัก
เพื่อความปลอดภัยของพวกเขา รั้วด้านบนของกำแพงรอบค่ายเชื่อมด้วยม่านพลาสมาอาร์กไฟฟ้า ต่อให้เป็นยุงก็บินเข้ามาไม่ได้ จะไปได้ยังไงกัน!
เจ้าตัวนี้คงเพิ่งโดนไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าเลยถึงร้องแบบนั้น
มองซ้ายมองขวา แล้วเจ้าตัวเล็กนี่เจ้าของมันล่ะ?
"เหมียววว~"
แมวดำตัวนั้นนั่งลงหันหน้าเข้าหาเจียนจิ่งอวี่ เลียเล็บอย่างว่าง่ายแล้วร้องเรียกเสียงอ่อน ทองคำของดวงตาตั้งตรงมองโน่นนี่น่าเอ็นดูไปหมด
"โอ้~"
เจียนจิ่งอวี่รู้สึกหัวใจแทบละลาย พักใหญ่ถึงได้พูดออกมา
"แต่เอาไว้ก่อนไม่ได้นะ ยังไม่ผ่านการสแกนและฆ่าเชื้อจะให้เข้าไปไม่ได้ อย่ามานั่งอยู่ตรงนี้เลย ไปหาเจ้าของของเธอได้แล้ว!"
พูดจบก็ไม่หันไปมองอีก ก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปทางหอพัก
ใจอ่อนอะไรไม่มีทั้งนั้น ตอนนี้ตัวเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ รีบไปอาบน้ำแล้วไปฝึกพลังจิตให้เสร็จ หลังจากนั้นพี่ม้าเขายังรออยู่เลย!
เวลาไม่พอใช้จริง ๆ... ในฐานะพลรบเดี่ยว เขายังเก่งเกินไปหน่อย!
"ครืด——ซี้ด! เหมียว้อว!"
แมวดำด้านหลังโมโหจนเอาเล็บข่วนไปมาอยู่ตรงหน้า แล้วก็พลาดไปโดนอาร์กไฟฟ้าที่ราวเหล็กอีก
"โอ้ววว——"
เจ็บจนต้องหุบเล็บกลับมาอีกครั้ง
ให้ตายเถอะ มนุษย์คนนั้นไม่ถูกภายนอกของมันหลอกเลยสักนิด? แล้วก็เดินจากไปไวมากด้วย อยู่ไกลขนาดนี้ ยังมีอาร์กไฟฟ้ากั้นอยู่ จะชอนไชเข้าไปก็ไม่มีโอกาส!