ดังที่เอลิซาเบธและหมอปีเตอร์ได้กล่าวไว้ โครงการนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาหลายคนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเหล่านักรบผู้มีพลังจิตยอดเยี่ยมจากเขตทหารต่างๆ อีกด้วย
นักเรียนสี่คนคือบุคคลสำคัญของลีกโรงเรียนทหารที่สหพันธ์กำลังพูดถึงมากที่สุดในตอนนี้ และเหล่านักรบที่นั่งอยู่ก็หลายคนจบมาจากโรงเรียนทหารเหล่านี้ พอได้เห็นพวกเขาก็รู้สึกอบอุ่นใจ
"เฮ้ ฮิรานูมะ ยูชิ ใช่ไหม? การจำลองโลกพลังจิตที่แต่งขึ้นมาก็ใช้ได้จริงๆ นะ... เอลิซาเบธ เดี๋ยวฉันสอนวิธีจัดการกับมันให้เอง คราวหน้าเราจะได้จัดการมันให้ราบคาบ"
นักรบหญิงผู้ไว้ผมหางม้าสีดำสนิทกวาดสายตามองฮิรานูมะ ยูชิอย่างช่ำชอง ก่อนจะหันไปพูดกับเอลิซาเบธ ปาจี้ที่อยู่ด้านหลัง
"ได้เลย! ขอบคุณผู้บังคับบัญชามากค่ะ!"
"เรียกฉันว่าพี่รุ่นพี่ก็พอ"
อีกด้านหนึ่ง ชายผมสั้นเกรียนที่สวมชุดรบของเขตทหารที่เก้าส่งเสียงหึเบาๆ ในลำคอ
"หึ คิดว่าวัลเคอของเราไม่มีคนหรือไง? ฮิรานูมะ คราวหน้าเราก็ทำแบบนี้อีก!"
"..."
"หวงเหยียน ทำไมดูเฉาหงอยังไงไม่รู้? ไม่มีพวกพ้องอยู่ข้างๆ กลายเป็นพวกหนีสังคมไปแล้วหรือไง?"
เหล่านักรบมองเด็กๆ ที่ดูเก้อเขินเล็กน้อยแล้วอดหัวเราะไม่ได้
"อย่าพูดเลย พวกที่หยิ่งที่สุดดูเหมือนจะไม่มาเลยนะ!"
"แย่จัง อยากเจอพี่ม้าจัง หุ่นรบแปลงร่างโคตรเท่เลย~"
"เขาเรียกพี่ม้า แล้วแกก็เรียกพี่ม้าตามอีกเหรอ? ไอ้แก่ หน้าแกไม่ต้องเอาไว้หรือไง?"
"เฮ้ย ฉันเพิ่งยี่สิบสามเอง!"
"เขาสิบแปด..."
กำลังพูดกันอยู่ ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอีกครั้ง
เซวียเจี๋ย เหวินหนานเฟิงและนักวิจัยอีกหลายคนเดินเข้ามาทีละคน สายตามองเห็นหวงเหยียนและพวกที่ยืนอยู่ที่เดิมได้ในทันที