"เฮ้ย! สเปรย์กันยุงกลายเป็นปืนพ่นไฟได้ยังไงเนี่ย!"
"ท่าโบราณมาก! วิธีนี้ฉันเคยดูในซีรีส์ย้อนยุค!!!"
"จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองออกก่อนหน้านี้ก็ไม่แย่นะ..."
"หวังเทียนเวยกับเจียนจิ่งอวี่ สุดยอดมาก!!!"
"ไม่ว่าจะยังไง หนอนทรายสี่ตัวนี่ก็เกินไปจริงๆ..."
"เหลืออีกสองตัวครึ่ง! สู้เข้า!"
"ดึกดื่นขนาดนี้ทำเอาฉันเลือดสูบฉีดไปหมด!"
ฟูหมานลี่ช่วยหวังเทียนเวยลงมาได้ ก็ได้แต่คิดว่าเด็กคนนี้ใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ!
"แค่กๆๆๆๆ!"
"แกกล้าเกินไปแล้ว...แต่ที่ทำมามันก็..."
"อาจารย์! แค่กๆ...หนูไม่ได้กดสัญญาณขอความช่วยเหลือนะ!"
คำชมของฟูหมานลี่พูดไปถึงปากแล้วก็ต้องกลืนกลับลงไป...นิ่งไปพักใหญ่ แต่ก็รู้สึกคันๆ ที่แขน
หวังเทียนเวยรู้สึกวิงเวียนหัว ตาคล้ำ โดยเฉพาะตอนที่ถูกเหวี่ยงออกไปครั้งสุดท้าย เกือบหมดสติไปแล้ว!
แต่หุ่นรบของอาจารย์คนนี้เด่นสะดุดตาจริงๆ! หุ่นรบสีแดงสด เวลาเคลื่อนไหวมีภาพติดตา...
แน่นอน อาจเป็นเพราะเธอเพิ่งถูกบีบคอจนหน้ามืด...เลยมองอะไรเห็นเป็นเงาซ้อนไปหมด?
แต่สีแดงแบบนี้เธอไม่เคยเห็นบนยานรบคันไหนมาก่อนเลย!!
แล้วสัมผัสของเนื้อโลหะก็รู้สึกต่างออกไปมาก แค่จับก็รู้ได้เลยว่าความหนาแน่นโคตรจะดี!
ดูท่าทางการเคลื่อนไหวของเธอแล้วลื่นไหลมาก ไม่มีติดขัดแม้แต่นิด ไม่รู้ว่าลูกปืนข้างในเป็นแบบไหน...
ฟูหมานลี่เชื่อมประสาทกับหุ่นรบได้เต็มร้อย รู้สึกได้ว่ามีคนจับแขนของตัวเอง แล้วก็จับอีก...ยืนยันได้แล้ว คนๆ นั้นก็คือนักเรียนคนตรงหน้าที่กำลังคิดอะไรอยู่ในหัว