กลุ่มคนของวัลเคอฝ่าเข้ามาได้ด้วยการถล่มด้วยอาวุธร้อนตลอดทาง!
ทำไม่ได้ เจ้าแมลงกินแร่กับมดเศษหินพวกนั้นไล่ติดหนึบ พวกมันแม้แต่เกราะป้องกันยังไม่มี ถ้าเข้าไปใกล้ก็ได้แต่อาศัยอำนาจการยิง!
เมื่อครู่บังเอิญใช้ปืนครกยิงทะลุกำแพงไปได้หนึ่งด้าน กระจายเจ้าแมลงส่วนใหญ่ออกไปแล้ว!
ฝั่งโน้นคงมีพลังงานชั้นสูงอะไรสักอย่างที่ดึงดูดพวกมัน ถึงทำให้เจ้าแมลงไม่ตามกลับมา
แต่ถึงอย่างนั้น ด้านหลังคนพวกนี้ก็ยังมีแมลงกินแร่ตามมาอีกไม่น้อย……
มือปืนใหญ่บารี ไมลส์วิ่งสุดชีวิต ยกระดับความคล่องตัวของหุ่นรบขึ้นให้สูงที่สุด!
น้ำหนักที่ต้องแบกรับมันมากเกินไป เขารู้ดีว่าพลจู่โจมไทเลอร์ที่อยู่หน้าสุดเริ่มช้าลงแล้ว แต่ตัวเองก็ยังไล่ตามอย่างเหนื่อยยาก……
ฮิรานุมะ ยูโกะเองก็เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ถูกสัตว์ดาราไล่จนซอมซ่อขนาดนี้ ผลึกรับสัญญาณในเหมืองใต้ดินจำกัดการใช้พลังจิตของเขาได้จริงๆ
"มอง"ไม่เห็นเส้นทาง ไม่อาจคาดการณ์อันตรายล่วงหน้าได้เหมือนเมื่อก่อน ทุกอย่างทำให้เขาที่เคยชินกับการเตรียมตัวล่วงหน้ารู้สึกแปลกตา……
เหมือนตอนนี้ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอุโมงค์เหมืองตรงหน้าต้องใช้กระสุนอีกกี่ลูกกว่าจะระเบิดเปิดได้?
จะทะลุกำแพงก่อนหรือเพดานจะถล่มลงมาก่อน?
"ตูม!!"
พร้อมกับก้อนดินและแร่คริสตัลที่กระเด็นกระจาย ตรงหน้าพวกเขาในที่สุดก็เปิดเป็นรูที่ให้หุ่นรบผ่านได้ พลจู่โจมไทเลอร์โผล่ไปดู
"มีทาง! ไปทางนี้!"
ฮิรานุมะ ยูโกะก้าวข้ามปากอุโมงค์ พร้อมกับปัดเจ้าแมลงกินแร่ที่เกาะบนตัวออกมาสองสามตัวแล้วเหยียบมันตาย