หวังเทียนเวยกับพวกไม่รู้เหมือนกันว่าถูกส่งมาอยู่บริเวณขอบป่าฝนหรือเปล่า
ตลอดบ่ายไม่ได้เจอทีมอื่นเลยแม้แต่ทีมเดียว ต่อให้เป็นสัตว์ดาราก็เจอแค่ตัวเดียวที่หวงเหยียนเจอเป็นคนแรก
แต่ดูจากตอนนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เพราะใครจะไปคิดว่าทีมหลักของอาซาฮีจะแพ้ตกรอบไปตอนแข่งยังไม่ถึงสองชั่วโมง!
และหลังประกาศผลตกรอบของพวกเขา ก็มีประกาศคะแนนของวัลเคอตามมาติด ๆ บอกได้ยากว่าสองเรื่องนี้เกี่ยวข้องกันหรือเปล่า
“บางทีวัลเคออาจจะเจอทีมจากโรงเรียนเดียวกันของพวกเขาแล้ว เลยจัดการสัตว์ดาราไปสองตัวแล้วก็เขี่ยอาซาฮีตกรอบด้วย!”
“เฮ้อ… ไม่รู้ว่าพี่ ๆ อยู่ที่ไหนกันบ้าง”
“วันนี้โรงเรียนทหารของพวกเราเก็บคะแนนไปแล้วสามสิบแต้ม ยังไม่มีทีมไหนตกรอบเลย ทุกคนค่อนข้างมั่นคงดี!”
เจียนจิ่งอวี่ดูเนื้อย่างบนไม้เสียบ เห็นว่าเกือบสุกแล้ว
“พี่ม้า กินก่อนเลย”
หวังเทียนเวยเอาว่าน้ำต้มสุกวางไว้ให้เย็น พอได้ยินก็รับไม้เสียบเนื้อย่างมา
“รวมทั้งหมดสี่สิบห้าทีม ช่วงแรกสัตว์กลายพันธุ์กับสัตว์ดารายังเยอะ ทุกคนคงยุ่งกับการเก็บคะแนน ช่วงหลังก็ต้องหาเป้าหมายกันแล้ว… คุณหวง คิดยังไง?”
หวงเหยียนใช้มีดเล็กกรีดบนเนื้อย่างของตัวเองสองสามรอย แล้วเอากลับไปวางบนไฟปิ้งต่อ
“ตามหลักก็ควรเป็นแบบนั้น แต่ก็ไม่แน่ว่าบางโรงเรียนทหารที่มีทีมเยอะอาจจะใช้แผนที่ดุดันกว่านั้น…
ยิ่งช่วงหลังสัตว์ดาราน้อยลงเรื่อย ๆ โอกาสที่ตัวเองจะถูกใช้เป็นเหยื่อล่อก็ยิ่งสูงขึ้น… เก็บคะแนนช่วงหลังต้องระวังให้มากขึ้น”