ในที่สุด ทีมสองก็ยังต้องทิ้งเสบียงทั้งหมดไว้ รวมถึงอุปกรณ์สำรองด้วย แต่ก็ยังขนชิ้นส่วนหุ่นรบที่เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยตัดสินว่า "สืบทอดไม่ได้" กลับไปได้ถุงใหญ่
แน่นอนว่าหวังเทียนเวยไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่ครูเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยก็ยก "ไมค์เล็ก ๆ" ยืนอย่างมีอำนาจอยู่ตรงหน้าพวกเธอ...
ถึงหุ่นรบจะเป็นเธอที่แยกชิ้นส่วน แต่ก็เป็นเธอที่งมขึ้นมาเองด้วยนะ!
"น้องหวัง อย่าได้คืบจะเอาศอก... เรือของทีมสองยังอยู่ในมือพวกเธอเลยนะ!"
ครูเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยทนไม่ไหวแล้ว โจรประจำ แกเป็นโจรประจำแน่ ๆ!
เขาไม่เคยเห็นนักเรียนโรงเรียนไหนที่ขูดรีดได้ขนาดนี้มาก่อน!
ขั้นตอนการขออนุญาตของทะเลเพิ่งจะเดินเรื่องเสร็จ ทางนี้ก็เก็บเรือมาอีกลำ? ถึงแม้จะบอกว่ามันซากแล้วก็เถอะ แต่นั่นก็เป็นของกองทัพนะ!
หวังเทียนเวยได้ยินก็แปลกใจ เรืออะไร?
เจียนจิ่งอวี่ก็งงเหมือนกัน เขาจัดการลูกัสเสร็จก็ลอยอยู่บนผิวทะเลมาตลอด ไม่เห็นเรือไหนเลยนี่?
จางไหลลาก็เอามือทั้งสองชี้ชนกัน สายตาเผลอหลบไปทางซ้าย
"เอ่อ... แต่มันทั้งพังทั้งจมไปแล้วนี่นา"
หวังเทียนเวยเลิกคิดทันที
"เธอเก็บเรือมาเหรอ? ทำได้เยี่ยม! เสี่ยวสยง!!"
"งานนี้เอง"
เธอรู้ว่าท้องฟ้าต้องชอบแน่ ๆ!
หวังไคอวี่ก่อนจากก็สั่งเสียพี่สาวไม่รู้กี่รอบ สุดท้ายหวังเทียนเวยทนไม่ไหว ดึงผ้าห่มที่เขาห่มอยู่ออกมา