ที่ดาวคาชีเล่อสนับสนุนมาหลายวัน ทุกคนไม่สนใจรูปลักษณ์ของตัวเองอีกแล้ว
แม้แต่พวกโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งก็ยอมรับกับตัวเองได้ว่าจะค่อยลุกจากเตียงตอนที่ดาวรบเข้าท่าเรือ...
แต่พอเห็นว่ามีคนจำนวนมากมายืนรออยู่หน้าค่ายที่พัก ต่างคนต่างต้องรีบลุกขึ้นมาล้างหน้าแต่งตัวกันแต่เช้า
พอหวังเทียนเวยกับจางไหลลาออกมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ ทุกคนในห้องโดยสารดูสดชื่นขึ้นมาเป็นกอง
ตอนเดินผ่านวัลเคอ หวังเทียนเวยสังเกตเห็นว่าแม้พวกเขาจะใส่ชุดป้องกัน แต่กลับมีกลิ่นหอมจาง ๆ แผ่ออกมาจากตัว!?
"พวกนายใช้อะไรมา?"
ฮิรานุมะ ยูโช เห็นเธอสูดดมไปเรื่อย ๆ ก็หยิบขวดเล็ก ๆ ออกจากปุ่มมิติ
"น้ำหอมไง กลิ่นเบา ๆ ใช่ไหมล่ะ แต่มันไม่ถูกกลิ่นอื่นกลบ และติดทนนานพอสมควร"
หวังเทียนเวยตาขยายแทบถลน
น้ำหอม!?
พวกเขาออกมาแข่งกันยังพกน้ำหอมมาด้วย!? นี่มันไม่ใช่พวกชอบอวดเก่งอะไรกันแน่!
ที่ยอมรับไม่ได้ยิ่งกว่าคือเรื่องเตรียมเสบียงเธอดันแพ้พวกนี้!?
ฮิรานุมะ ยูโช เห็นสีหน้าเธอ ก็พูดขึ้น
"นี่มันคือความสุภาพ..."
พูดยังไม่ทันจบ ขวดเล็ก ๆ ในมือก็โดนหวังเทียนเวยฉวยไป แล้วสาดใส่ตัวเองกับเพื่อนร่วมทีมอย่างชุลมุน
"ขอยืมหน่อย ขอยืมหน่อย!"
ลูกัสกับหวังไคอวี่สบตากัน
"พี่! เราก็ขอบ้าง"
"ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว...ว่าเธอเป็นพี่สาวฉัน!!"
ตอนลงจากดาวรบ ทั้งหกทีม ทุกคนมีกลิ่นเหมือนวัลเคอไปหมด
ใช้น้ำหอมแพง ๆ ของฮิรานุมะยูโตะ ไปเกือบครึ่งขวด หวังเทียนเวยไม่รู้สึกเก้อเขินแม้แต่น้อย