หวังเทียนเวยกลับมาสัมผัสได้ถึงความมันในการขับรถฝ่าวิกฤตในยุคโลกล่มสลายอย่างเต็มที่ เพื่อไม่ให้แมลงและซุ่ยโหวที่อยู่ด้านหลังตามทัน เธอกดคันเร่งพลังงานจมลงไปจนสุด!
เจียนจิ่งอวี่ที่นั่งอยู่แถวหน้าตัวแนบชิดกับพนักพิงแน่น กอดปืนไรเฟิลไว้แน่นกัดฟันไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย!
แอบเหลือบมองมาตรวัดความเร็ว... ถ้าชนกำแพงด้วยความเร็วขนาดนี้ เกรงว่าจะขูดก็ขูดไม่ออก!
เขาว่าทนๆ ไปเถอะ ห้ามรบกวนสมาธิพี่ม้าเด็ดขาด!
เสี่ยวสยงที่นั่งอยู่แถวหลังก็มีอาการเหมือนกัน หลังจากแมลงบนเกราะป้องกันถูกเหวี่ยงกระเด็นหมดแล้ว ก็ใช้มือที่ว่างยึดเบาะนั่งไว้แน่น จากนั้นก็หลับตาลงอย่างสงบ
มองไม่เห็นก็ไม่กลัว!
ไม่น่าแปลกใจที่พี่ม้าเลือกใช้ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติทุกครั้งเวลาขับยานบิน... ที่แท้ก็เพื่อความปลอดภัยของชีวิตพวกเขานี่เอง!!!
ตอนลงมาจากปากเหมืองใช้เวลาสิบกว่านาที แต่ตอนออกไปกลับใช้เวลาไม่ถึงห้านาที!
"ฮ่าๆ!"
วินาทีที่พุ่งออกจากปากอุโมงค์ หวังเทียนเวยอดหัวเราะออกมาสองสามครั้งไม่ได้ ฝีมือพี่คนนี้ยังไม่ตกยา!!
กว่าจะเห็นท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวด้านนอก เจียนจิ่งอวี่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าต้องหายใจ!
"ฮืด! ฮืด! รอดแล้ว..."
"เสี่ยวสยง ยิง!"
จางไหลลาได้ยินเสียงของหวงเหยียนก็ลืมตาขึ้นมาทันที ราวกับว่าไม่เคยรู้สึกกลัวมาก่อน คลายตัวออกไปยิงใส่ฝูงแมลงที่อยู่ด้านหลังไปหลายนัด!
คราวนี้ไม่ต้องกังวลว่าจะสั่นสะเทือนจนอุโมงค์ถล่มอีกแล้ว!