พิธีมอบรางวัลจบลง เหล่านักข่าวที่รอคอยมานานก็กรูกันเข้ามา
“ขอถามหน่อยครับ ตระกูลฉีหลินมั่นใจกับการแข่งหุ่นรบรอบหน้าแค่ไหน?”
“รอบนี้พวกคุณเตรียมไพ่ตายอะไรไว้หรือเปล่า?”
“คุณหวังเทียนเวย! คุณหวังเทียนเวย! เน็ตไอดอลถามว่าจะทำยังไงถึงจะสร้างหุ่นรบแปลกใหม่ได้แบบคุณ?”
หวังเทียนเวยถูกเพื่อนร่วมทีมคุ้มกันอยู่ตรงกลาง แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อสบตากับโดรนที่ลอยอยู่กลางอากาศโดยไม่ทันตั้งตัว...
“ต้องมีความหิวมากพอ!”
“...”
“ความหิวมากพอ” หมายความว่ายังไง? สร้างหุ่นรบโดยไม่ดื่มสารอาหารเหลวงั้นเหรอ?
นักข่าวกำลังสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า? ทีมสี่ของตระกูลฉีหลินก็อุ้ม “ผู้ได้รับความดีความชอบชั้นสองคนใหม่” วิ่งหนีไปแล้ว
“พ่อแม่ พวกเรากลับก่อนนะ!”
หวังเทียนเวยและหวังไคอวี่ไม่ลืมที่จะรีบรายงานตัวกับพ่อแม่ผ่านสมองกลแสง พวกเขายืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ถ้าเดินไปตรงนั้น ก็คงไม่ต้องคิดไปไหนต่อได้อีก...
หวังอี้และเฉิงอินต่างเข้าใจดี
การแข่งหุ่นรบรอบสองเริ่มทันทีที่บอกว่าเริ่ม ลูกๆ มีเวลาจำกัด รีบกลับไปเตรียมตัวกันแน่นอน
“รู้แล้ว รอบหน้าเอาด้วยล่ะ!”
หวงเหยียนส่งข้อมูลสภาพแวดล้อมของดาวเอ้อสุ่ยที่สืบค้นมาได้ให้เพื่อนร่วมทีมทุกคนในคราวเดียว
“อุณหภูมิผันผวนรุนแรง”, “อากาศมีความชื้นและเค็มสูง”, “มักมีพายุไต้ฝุ่นและสึนามิอยู่บ่อยครั้ง”, “หมอกหนาตลอดปี”, “อุณหภูมิใต้น้ำต่ำมาก”...
เห็นคำสำคัญเหล่านี้ หวังเทียนเวยรู้สึกเหมือนโลกมืดลง ฝันร้ายของนักบังคับหุ่นรบทุกคนรวมกันอยู่ที่นี่!
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่รอบนี้อุปกรณ์แปลกๆ เยอะขนาดนี้! ให้ตายเถอะ รีบวิ่งเข้า พวกเรามีของต้องเตรียมอีกเยอะ!”