"เย่ เย่ เย่! เย่ เย่ เย่! ฟุ่มเฟือย ช่างฟุ่มเฟือยเหลือเกิน!"
หวังเทียนเวย เดินสำรวจไปทั่วบนยานบินที่ไท่เหอส่งมาคอยรับหวงเหยียนโดยเฉพาะ มองอะไรก็ดูแปลกตาไปหมด
"มีบาร์เหล้าด้วยเหรอ!? มีเหล้าอะไรบ้าง!?"
ไอ้หนุ่มนี่รวยจริงๆ นะ!
ในความทรงจำ ยานบินของอี้ต้าเรียบง่ายกว่านี้เยอะ อย่างน้อยก็ไม่มีบาร์เหล้า!
หวงเหยียนเหลือบตามองเธออย่างเย็นชา
"คนที่พลังเพิ่งอัปเกรดได้ไม่นาน อย่าหวังเลย"
แล้วหันไปพูดกับบาร์เทนเดอร์
"ให้เธอแก้วที่ไม่มีแอลกอฮอล์"
"ได้ครับ"
"เหอเหอ เหอเหอเหอ..."
หวังเทียนเวยถูกจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ จึงได้แต่หัวเราะแห้งๆ สองสามที
"เส้นทางทั้งหมดประมาณห้าถึงหกชั่วโมง ถ้าเธอเมาจนพลังจิตไม่นิ่ง ฉันไม่รู้จะไปหาหมอที่ไหนให้เธอนะ"
"ห้าถึงหกชั่วโมงก็ถึงแล้วเหรอ!?"
เธอจำได้ชัดเจนว่าตอนที่มาเรียนครั้งแรกใช้เวลาถึงสิบสองชั่วโมงเลยทีเดียว!
ขนาดพ่อกับแม่มาดาวซัวโม่เพื่อเยี่ยมเธอครั้งที่แล้ว ยานบินของอี้ต้ายังบินไปแปดถึงเก้าชั่วโมงเลยไม่ใช่เหรอ?
หวงเหยียนสั่งเครื่องดื่มให้ตัวเองหนึ่งแก้ว
"ยานบินติดตั้งเครื่องยนต์พลังงานรุ่นใหม่ของไท่เหอ ความเร็วในการขับเคลื่อนเป็นสองเท่าของเดิม"
"อะไรนะ!? เครื่องยนต์รุ่นใหม่!? ฉันไปดูได้ไหม!?"
หวังเทียนเวยอุทานด้วยความตื่นเต้น พร้อมกับเปิดสมองกลแสงขึ้นมา แล้วแก้ไขข้อความใหม่ส่งถึงหวังไคอวี่
น้องชายบอกว่าจะมารับเธอ อย่าให้เธอไปถึงแล้วแต่เขายังมาไม่ถึงเลย
"...นี่คือพลังงานของยานบิน ไม่เหมือนกับที่ใช้ในหุ่นรบ"
"ฉันรู้ ฉันแค่ดู! จะไม่จับต้องเด็ดขาด"
"...ถ้าเธอลงมือแกะจริงๆ เรากลับบ้านไม่ได้กันพอดี โอน้อย พาเธอไปเดินที่ห้องควบคุมหน่อย"