"เป็นยังไงบ้าง?"
เจ้าหน้าที่ฝ่ายประสานงานของค่ายที่พัก ส่งนักเรียนและเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยที่เพิ่งกลับมาจากดาวคาชีเล่อร์ เข้าไปในอาคารกักตัว
อาคารกักตัวแยกทางเข้าและทางออก แต่ละทางมีเครื่องสแกนติดตั้งและมีอุปกรณ์ฆ่าเชื้อ ยังมีการฉีดพ่นฆ่าเชื้อวันละสองครั้ง
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังอยู่ใกล้กับโรงพยาบาลของค่ายที่พักมาก เดินเพียงห้านาทีก็ถึง หากพบอะไรก็สามารถควบคุมได้ทันเวลา
"ไม่มีใครคัดค้าน ทุกคนให้ความร่วมมือดี"
เจ้าหน้าที่ที่พูด ปล่อยให้ละอองน้ำยาฆ่าเชื้อพ่นทั่วร่างกาย รอจนละอองยาหมดถึงได้ออกมา
"มีเด็กหลายคนเข้ามาในห้องก็ขึ้นเตียงเลย ไม่ถามอะไรสักคำ"
อีกคนหนึ่งขีดเครื่องหมายลงในแบบฟอร์มลงทะเบียนที่ถืออยู่
"ที่แนวหน้าคงเหนื่อยหนัก... ปล่อยให้พวกเขาพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ พอหมดระยะกักตัว พวกเขายังมีเรื่องต้องยุ่งอีก"
หวังเทียนเวย ก็เป็นคนหนึ่งที่เข้ามาในห้อง โดยไม่พูดอะไรสักคำแล้วก็ขึ้นเตียง
ชุดป้องกันของสหพันธ์ ในความรู้สึกของเธอ สวมใส่สบายมากแล้ว เมื่อเทียบกับชุดทำงานที่เหงื่อท่วมแล้วผึ่งลมแห้งไปหลายรอบบนดาวคาชีเล่อร์ เธอยังรู้สึกว่ามันนุ่มมากด้วยซ้ำ!
ตอนนี้ยังไม่มีใครมายุ่งกับเธอ เป็นโอกาสดีที่จะนอนต่อ
นอนลงบนเตียง หายใจได้ไม่ถึงสามครั้ง ก็เริ่มถี่และยาวขึ้น ตั้งแต่เข้าโรงเรียนทหาร คนเราก็ไม่ค่อยมีอาการนอนไม่หลับอีกต่อไป...
นักเรียนอีกยี่สิบกว่าคน ก็เลือกแบบเดียวกันเป็นส่วนใหญ่ เว้นแต่บางคนที่ยังมีแรงพอจะอาบน้ำ จัดการข้าวของ แต่ในจำนวนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่รวมสี่คนฉีหลิน
จางไหลลา และ เจียนจิ่งอวี่ ก็เหมือนกับ หวังเทียนเวย เข้าไปในห้อง พอเห็นเตียงก็พุ่งตัวเข้าใส่
ส่วน หวงเหยียน เปิดสมองกลแสง ดูข้อความสองสามอันก่อน แล้วส่งอีเมลสองสามฉบับ ถึงค่อยถอดชุดป้องกันแล้วนอนหลับ