ยามรุ่งสาง หวงเหยียนตื่นขึ้นมาพร้อมกับมันเทศครึ่งลูกที่เหนียวหนึบยังค้างอยู่ในมือ...
เขาออกมาจากเต็นท์เพื่อหาน้ำล้างมือ แต่กลับตะลึงกับภาพตรงหน้า!
รอบค่ายที่พักในป่าเต็มไปด้วยเลือดสีแดงเข้ม... แต่กลับไม่ดึงดูดสัตว์ดาราหรือสัตว์ป่าใด ๆ คงมีคนพ่นสเปรย์กลบกลิ่นไว้
"คุณหวง! ตื่นแล้วเหรอ!"
เจียนจิ่งอวี่เปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนแล้ว ตอนนี้กำลังช่วยอุ่นอาหารเช้าให้ทุกคนอยู่
"...เมื่อคืนลำบากพวกนายแล้วล่ะ"
"เฮ้ย! พูดอะไรกันล่ะ!? หมูป่าสิบสองตัวน่ะเลี้ยงพวกเราได้เป็นเดือนเลย! พี่ม้าไม่ยอมทิ้งแน่นอน ไม่รู้ว่าเกมหน้ารับอาหารเข้าไปได้มั้ย..."
"อืม... สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณหวง ปลาทอง"
สาว ๆ สองคนก็ออกมาจากเต็นท์
เมื่อคืนหวังเทียนเวยแค่เช็ดตัวเบา ๆ ผมขาว ๆ กลายเป็นสีแดงไปหมด พอหลับไปคืนนึงตอนนี้ตั้งชี้ไปหมดแล้ว! แบบหงอนไก่ยื่นออกมา!
หวงเหยียนพูดไม่ออก... เขาพอจะเดาได้ว่ารอยเลือดใหญ่ที่สุดสองสามจุดนั่นใครเป็นคนทำ
"เดี๋ยวหารแหล่งน้ำก่อน ทุกคนล้างตัว"
"ตอนนี้เราอยู่ตรงกลางใช่ไหม? ไม่เป็นไร ฉันยังทนไหว!"
หวังเทียนเวยรวบผม แต่ผมสองสามเส้นบนหัวดูเหมือนมีความคิดของตัวเอง... ช่างเถอะ เดี๋ยวใส่หมวกกดไว้ก็ได้ ยังไงก็พ่นสเปรย์กลบกลิ่นแล้ว เธอก็ไม่ได้กลิ่นอะไรอยู่แล้ว
"ผ่านวันนี้ไป พรุ่งนี้บ่ายก็ออกไปได้แล้ว!"
"ทนถึงบ่ายพรุ่งนี้ไม่ไหว... วันนี้ต้องล้าง"
พอได้ยินคุณหวงออกคำสั่ง มนุษย์กึ่งสัตว์ก็โล่งอก สุดยอด!
เธอไม่อยากเดินไปกับ"หัวหงอนไก่"จริง ๆ... ถ้าฝนตกปรอย ๆ หรือเหงื่อออก พอหันไปมาแล้วมันน่ากลัวมากจริง ๆ!