เสิ่นจืออินก็ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะเข้ากับแม่แท้ ๆ ในชาตินี้ได้ดีขนาดนี้
ที่ยมโลกเล่นเพลินไปหน่อยก็เป็นเดือนเลย
ยังเป็นคนตระกูลเสิ่นที่ฝากนายทวารวิญญาณมาตาม เธอถึงได้ใส่กระโปรงน้อยที่เสิ่นหนานเยียนแต่งตัวให้กลับมา
ตอนจากไป วิญญาณลุงป้าสวย ๆ หล่อ ๆ กลุ่มหนึ่งมาส่ง อาลัยอาวรณ์เธอเหลือเกิน
“เสี่ยวจืออินคราวหน้ามาอีกนะ”
เสิ่นจืออินพยักหน้า “กลับไปฉันจะจุดธูปให้พวกคุณหมดเลย”
พูดจบก็หายวับไป
มาถึงโลกมนุษย์ เธอเจอสายตาหงอย ๆ หลายคู่
“นี่พวกเธอคงลืมฉันไปสนิทแล้วสินะ”
ตู๋กูหลี่พูดไว้ ท่าทางเหมือนสามีที่ถูกเมียทิ้ง
เสิ่นจืออินลูบจมูก เล่นกับแม่แท้ ๆ เพลินเกินไป นึกถึงพ่อขายาวคนนี้ไม่ค่อยขึ้นจริง ๆ
“คุณเสี่ยวกู๋ไท่ พวกเราใกล้บรรลุขั้นสร้างฐานแล้วครับ!”
เสิ่นจืออินกวาดตามองก็อึ้งไปเลย
“ไม่ใช่สิ พวกนายบรรลุขั้นสร้างฐานนี่นัดกันเป็นกลุ่มเลยรึไง ปราณวิญญาณที่นี่ไม่พอให้พวกนายบรรลุหรอกนะ”
ขั้นสร้างฐานก็สำคัญมาก วิญญาณเธอมีประสบการณ์ฝึกบำเพ็ญจากชาติก่อน ตอนฝึกถึงขั้นสร้างฐานก็เลยราบรื่นเป็นธรรมชาติ
แต่หลานเขยไม่เหมือนกัน พวกเขาบรรลุขั้นสร้างฐานครั้งแรก ต้องมีปราณวิญญาณหนุนพอ
แต่ปราณวิญญาณที่นี่พอแค่คนเดียว
เสิ่นจืออินหยิบยาสร้างฐานที่เตรียมไว้ออกมา แจกคนละเม็ด
คราวนี้คนที่ดูท่าจะทะลวงขั้นมีเฉินมู่จิ่น เสิ่นซิ่วหนาน แล้วก็เสิ่นอวี้จู๋