พวกที่คิดจะหาเรื่องเสิ่นจืออินดันทำร้ายตัวเองซะงั้น ไม่ใช่แค่ครอบครัวมีปัญหา แต่ยังถูกไล่ออกจากโรงเรียนด้วย
ห้องเรียนของเสิ่นจืออินเปลี่ยนชุดใหม่ยกใหญ่
หลายคนไม่รู้ว่าใครคือคนหนุนหลังเสิ่นจืออิน แต่พวกเขาล้วนรู้ดีว่าคนที่คิดจะรังแกเธอมีอันเป็นไปกันหมด
น่าเสียดายที่เสิ่นชิงไม่ถูกไล่ออก ต้องยอมรับว่าเธอฉลาด ไม่เคยลงมือเองเวลาต้องการจัดการใคร แค่พูดจาชี้นำให้พวกขี้ประจบ เพื่อนสนิท และพวกที่อยากใกล้ชิดวิ่งเข้าหา
ถึงจะพบแชทสนทนาของเสิ่นชิง ก็ใช้เป็นหลักฐานไม่ได้อยู่ดี
คนในตระกูลเสิ่นนอกจากจะตามใจเสิ่นชิงเกินเหตุเหมือนคนไร้สมองแล้ว เรื่องอื่นก็ไม่ได้ทำผิดใหญ่อะไร อย่างมากก็แค่เลี่ยงภาษีนิดหน่อย พอรู้ตัวก็รีบจัดการแก้ไขทัน
เสิ่นจืออินก็ไม่เสียใจอะไร
เธอยังเล่นสนุกได้อีก
วันนั้นมีคนมาหาเธอที่ห้องเรียน
เสิ่นจืออินหันไปมอง จำได้จริง ๆ
เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เป็นรักแรก เติบโตมาด้วยกันในหมู่บ้านห่างไกล
แต่คนนี้มีอีกสถานะหนึ่ง เป็นลูกนอกสมรสของตระกูลมหาเศรษฐีตระกูลหนึ่ง
ช่วงมัธยมต้น เขาถูกพาไปอยู่กับตระกูลนั้น
“เสิ่นจืออิน ทำไมเธอถึงทำกับเสิ่นชิงแบบนั้น”
จ้าวเฟิงเฉิงเรียกเธอออกมาแล้วถามทันที
เสิ่นจืออินทำหน้าเบื่อหน่าย: “นึกว่ามาเยี่ยมเยียนกัน ที่แท้ก็มาเกาะแกะ อย่าให้ฉันต้องลงมือเชียวนะ”
จ้าวเฟิงเฉิงทำหน้าเหลือเชื่อ: “เธอ เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง”
เสิ่นจืออินกลอกตาขาว: “แล้วไง ไม่เจอกันตั้งหลายปี เธอมาถามฉันเรื่องเสิ่นชิง ยังจะให้ฉันดีกับเธออีกเหรอ ออกไปดื่มเหล้ามากี่ขวดถึงได้เมาค้างขนาดนี้”
จ้าวเฟิงเฉิงโดนย้อนจนพูดอะไรไม่ออก
เขาลดท่าทีลง: “ขอโทษนะ เป็นความผิดฉันเอง ไม่น่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่เจอเธอเลย หลังเลิกเรียนฉันเลี้ยงข้าวเธอนะ”