เสิ่นจืออินตกตะลึงจนอึ้งไปเลย
จากนั้นเธอก็ถูกดึงเข้ากลุ่มแชทกลุ่มหนึ่ง
เจ้านี่แม้แต่พิมพ์ก็ไม่ต้อง แค่คิดในใจนิดเดียว ก็สามารถเรียบเรียงสิ่งที่อยากพูดเป็นข้อความแล้วส่งออกไปได้
เสิ่นมู่เหย่: ฮ่าๆๆ... คุณเสี่ยวกู๋ไท่ช็อกไปแล้วสิ ของพวกนี้ฉันเป็นคนทำเองหมดเลยนะ!
เสิ่นซิ่วหนาน: ไม่ใช่แค่กลุ่มแชทนะ ยังมีกระดานสนทนาด้วย คุณเสี่ยวกู๋ไท่ลองไปดูได้ นอกจากจะตั้งภารกิจ รับภารกิจแล้ว ยังแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับเพื่อนร่วมอาชีพได้อีก เป็นที่ที่ดีทีเดียว
เฉินมู่จิ่น: อีกอย่าง เพราะโลกนี้มีวัสดุที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเยอะ พวกเขายังหลอมของที่ผสานศาสตร์ลึกลับกับวิทยาศาสตร์เข้าด้วยกันออกมาตั้งหลายอย่าง
เสิ่นซิ่วหนานหยิบรถสีดำคันหนึ่งที่เท่โคตร ๆ ออกมาจากมิติ รถคันนั้นดูราวกับสัตว์ป่าดุร้าย
"อย่างเช่นรถเหาะคันนี้ ตอนนี้ไม่ใช่แค่ศิษย์ที่เหินกระบี่ไม่เป็นชอบนะ พวกที่เหินกระบี่เป็นหลายคนก็ชอบเหมือนกัน ทั้งเท่ทั้งไม่ต้องตากแดดตากฝน"
เสิ่นซิวหรานพูดยิ้ม ๆ : "แล้วก็สำนักเราตอนนี้ใช้ระบบจัดการข้อมูลขนาดใหญ่แบบดิจิทัลแล้วด้วย สะดวกมาก"
สะดวกจนตอนนี้เจ้าสำนักยิ้มแป้นทุกวัน มองพวกเขาด้วยแววตาที่ร้อนแรงสุด ๆ
ทุกอย่างที่ต้องใช้สัญญาณที่นี่ ถูกแทนที่ด้วยค่ายกลที่ถูกวิจัยขึ้นมาแล้ว ครอบคลุมพื้นที่กว้าง ไม่เปลืองที่ สะดวกกว่าเสาส่งสัญญาณอะไรพวกนั้นเยอะ ไม่ต้องใช้ดาวเทียมด้วย
พอเสิ่นจืออินไปเดินดูรอบ ๆ สำนักก็อึ้งไปเลย คนจากดาวโลกพวกนั้นนำพลังของเทคโนโลยีมาผสมผสานกับการหลอมอาวุธ ค่ายกล และอื่น ๆ ของที่นี่ ทำอะไรก็สะดวกขึ้นเยอะ ประสิทธิภาพการดำเนินงานของทั้งสำนักสูงขึ้นไม่น้อย